0  1  2  3 

De gecoördineerde mens

Anarchisme! Vrijheid. Nu!


Anarchisme is een gezonde overdenking. Zeker in deze drukke dagen. Op alle manieren is het leven geven en nemen met jezelf in het midden. Daarna is er een groot gat tot de idee van eenheid is bevat. Alles daartussen kan als ruis worden gezien. Het richt de pijl op de individu. Het stelt de vraag: hoe verhoud ik mij tot de realiteit als proces? Er gaat wat in en er komt wat uit en daartussen is een mens in stadia van ‘voorwaarts’ gaan. Waarom de relaties tussen het geven en nemen van het zelf in de grootst mogelijk te bevatten realiteit afwegen? Leef nu.


Je leeft, we leven samen, er leven veel mensen, we leven met andere levensvormen, we gebruiken dingen, we maken dingen. We kunnen het overzien en stellen dat het relevant is hoe het allemaal optelt. In een meest primaire duiding: een zaak van overleven. Voortgaan als individu en als geheel. Het moet werken. Als het dat niet doet zijn de complicaties onbeheersbaar. Voor jezelf en voor al je relaties. Mensen in het perspectief dat je zelf hebt komen in de toekomst in de problemen als je, ons, en mogelijk ‘het’ handelen niet in een balans is. Maar van de andere kant: Wat ontzegt mij aan een elastiek van een brug te springen om zo mooie vormen te krijgen in glasblaas-experimenten?


Het antwoord op de vorige vraag zou bijvoorbeeld ‘zwaartekracht en hoge temperatuur’ kunnen zijn. Op veel manieren kunnen deze twee factoren de actie nadelig beïnvloeden met ernstig letsel en mogelijk de dood tot gevolg. Op deze punten is vermijdingsdrang gekend in alle levensvormen. De toestand van de natuur coördineert onze gang. Zwaartekracht, temperatuur, zenuwprikkels en het voorstellingsvermogen, een chemische reactie,  om een raming te maken van het verloop van de dingen.  De werkelijkheid houdt ons op een specifieke plaats.  Niet te koud, niet te warm en veilig op de grond. Daar is het waar we over vrijheid spreken.


We kunnen een geschiedenis overzien van ondernemingen die de relaties van de mens coördineren. De periode die we beschaving noemen kent zich, vanaf het begin, door een aantal klemmende relaties waaraan een mens gebonden is. Waardevol metaal, heersers en religies tekenen de realiteit op sinds millennia. De stenen die nog overeind staan en die bladzijden die vol zijn geschreven.
Opvallend is dat deze relaties in hoge mate een fictief karakter lijken te hebben. Hoe is dat metaal waardevol? Waarom is de heerschappij?  Op welke manier is God? Hoe verhoudt dit zich tot de eenvoudige natuur waarvan we slecht hoeven te plukken op een stuk land, met anderen?


Sinds honderden jaren is er een omwenteling. De kwestie van relaties in de realiteit, constructie, kreeg door voortgang van constructie zelf, in de vorm van, bijvoorbeeld, boekdrukkunst en instrumentenbouw, lichaam. Wetenschap. In een aantal opzichten een voortzetting van opvattingen uit de Griekse cultuur.
Hieruit vloeit een filosofie voort over wat waarneming is. Benaderingen van eenheidsdynamiek. De weging van de kwaliteit van waarnemingen. De uiteindelijke vraag naar de sensibiliteit van de mens in verhouding tot het functioneren van het geheel. Wat kan inzichtelijk gemaakt worden en wat kunnen de gedachten nog bevatten?
In deze toestand van vraagstelling en verdere verfijning van materiaalbehandeling in cultuur zijn op sociaal gebied nieuwe lijnen uitgezet.  Conceptualisering van vrije samenlevingsstructuren, zelfbeschikkingsrecht, emancipatie, ondernemerschap, industrialisatie en vrije expressievormen. Allen als onvermijdelijke logica.  Het klinkt zegerijk maar de vraag moet gesteld worden: Hoe verhoudt dit zich tot de eenvoudige natuur waarvan we slecht hoeven te plukken op een stuk land, met anderen? 
De individuele mens is zichzelf meer gaan coördineren en heeft daarmee een wereld geconstrueerd die de mens stuurt. Niet alleen zwaartekracht en temperatuur bepalen ons doen en laten maar ook omvangrijke hoeveelheid dwingende relaties. Het vormt de gedachten en het doen en laten, welke tot vrijheid en onvrijheid leiden in de abstracte, meest omvattende, zin.


Nu bevinden we ons, in onze sturende natuur, in een woud van antwoorden op de deterministische zijde van onwetendheid, apparatuur en toepassingen, machtsstructuren, een spectrum aan levensbeschouwelijke uitwerkingen, gebonden aan een ruilmiddel met een onderliggende waarde van slechts de vluchtigheid van een getal of de gesproken woorden: “dit is van mij”.


Hoe een weg te vinden? Wij lopen allen samen voorwaarts en het is een toestand waar het gaat om het proces van ieder individu. Blindheid, onbegrip, leiden tot stagnatie. Besef van actieradius is de verplichting die de werkelijkheid aan de persoon oplegt. De dwingende relatie.
Hoe geef en neem je met jezelf in het midden? Hier zijn verschillende uitweidende cirkels die doordacht moeten worden. Wat is er in het oog van het individu dat wil opbouwen? Wat wordt verdedigd?


Eerst is er het centrum. Een mens zal voorzien in primaire noodzaken en zal zijn lijf verdedigen tegen vijandige invloeden. Basale prikkels als honger en ongemak liggen hieraan ten grondslag, vertaald naar opvattingen. Om het individu zijn relationele kringen als, geliefden, familierelaties, vrienden, bekenden, lokale verbanden, regionale verbanden, taal, uiterlijke overeenkomst, levensbeschouwelijke gelijkgestemdheid, internationale belangen, band met het gegeven mensheid, band met het gegeven leven, relatie met het aardse, relatie met het onaardse. Uiteindelijk is er het besef van de relatie met dat wat over de horizon ligt van de waarnemingsmogelijkheden. Hoe weidser de blik is in het doen en laten hoe meer er aansturing is naar echte vrijheid waarin de werkelijkheid het wezen laat. Geven en nemen is het links en rechts in het leven. Sturen. Een begaanbaar midden. Om te weten wat er vooruit is moet men zich oprichten. Navigeren. Ervan spreken. Zo met een gemak naar een zekere toekomst voor individu en totaliteit. Het kan nooit uitbesteedt worden aan een andere speler.


Leven is eenvoudig dit stuur vasthouden. Het doel is een comfortabele rit voor allen aanbieden naar de grootste bestemming. Een zeer individuele zaak. We hebben allemaal onze kwaliteiten.


Woorden spinnen draden in onze gedachten die het gezichtsvermogen en bewegingsvrijheid om het verst waar te nemen hinderen. Het leidt de aandacht naar de kleine dingen.


Stralen van een complexe zon. Dat is wat de mensheid is.  Kolking links en rechts, bogen, licht en uitbarsting. Zie het groot. Zenuw, lichaam en effect. Waartoe? Verder kijken.


Vrijheid is wonderlijk.  Liefdevolle creatie en zorgzaamheid de verwevende energie.  Zo verhoudt de mens zich tot de eenvoudige natuur waarvan we slecht hoeven te plukken op een stuk land, met anderen. Geven en nemen met een groots gebaar.

 

Door DGGD op 25-10-2010 om 15:00 in Anarchie & Vrede 6 reactie(s) | 1099 keer bekeken

Uw commentaar

De RSS-feed van de commentaren op dit topic  

Commentaarpagina 1 van 1

Een auto rijden zonder precies te weten hoe die werkt, we doen het allemaal.

De psychosociale X-ray bril op jezelf zetten is een fijne kunst, dank voor dit stuk!


Het rijbewijs kan gehaald worden. Een virtuele enkelbaans tunnel naar de afgrond, blijven zitten of toch het stuur pakken. Mooi en verhelderend stukje reflectie in de vooruitkijkspiegel.





Anarchisme is een gezonde overdenking. Zeker in deze drukke dagen. Op alle manieren is het leven geven en nemen met jezelf in het midden.
Hoe ver is men berijd te gaan? zelfs op deze site zie ik verdeeldheid? confused


@Waarnemer

Hoe lees je dat?
Ik zie anarchisme als een mentale conditie.

Ik heb hier een beschouwing willen neerzetten over anarchisme vanuit een a-politiek perspectief. Als er geen politiek meer is is er nog steeds zoiets als anarchisme.

Ik stel simpel de vraag: wat betekent het voor het individu (anders dan de waan van de dag)?


Commentaarpagina 1 van 1



U dient ingelogd (Login) te zijn om een opmerking te kunnen plaatsen.



Homepage