’Het zal spoedig mogelijk zijn om elke burger onder nagenoeg permanent [elektronisch] toezicht te stellen.’ – Zbigniew Brezinski, Amerikaans staatsman

In 2007 publiceert de Amerikaanse Naomi Wolf haar boek The End of America over de teloorgang van de grondwettelijke vrijheidsprincipes in haar land. Wolf betoogt dat er historisch tien kenmerkende stappen zijn te onderscheiden, noodzakelijk voor de overgang van een democratie naar een fascistische staatsvorm:

 

Nederland, gidsland van Europa, lijkt dezelfde weg te gaan als haar grote voorbeeld. Deze serie toont de ontwikkeling van een open naar gesloten samenleving; van Nederland als soevereine constitutionele monarchie met relatieve vrijheden, naar een natie waarin een alles controlerend (technocratisch) fascisme steeds duidelijker vormen lijkt aan te nemen. Het is het einde van Nederland zoals we het kenden. In dit deel: de ontwikkeling van een systeem van toezicht op de eigen bevolking.

Vrijwel direct na de “false flag” WTC-terreuraanslag op 11 september 2001 en in navolging van de in 2001 geïntroduceerde Patriot Act, richt het Amerikaanse defensie-agentschap voor geavanceerde onderzoeksprojecten (DARPA) een bureau op dat moet leiden tot ‘Total Information Awareness’ (TIA). Met behulp van supercomputers en enorme databases wil de overheid van elke burger persoonlijke informatie opslaan over e-mailverkeer, betalingen, telefoongesprekken, medische dossiers en talloze andere zaken. In het kader van de “War on Terror” zou deze informatie vervolgens geanalyseerd worden op terroristische activiteiten. Daarnaast behelsde het TIA-programma ook de financiering van universele biometrische technologie voor massa-toezicht (mass surveillance).

De naam Total Information Awareness is later onder pressie van het Amerikaanse Congres omgedoopt tot ‘Terrorism Information Awareness.’ Dezelfde projecten continueerde de overheid vervolgens onder andere, minder beladen namen.ⁱ Darpa is een van de belangrijkste financiers van technologieën voor massa-toezicht en sponsort onder andere initiatieven op dit gebied van het Nederlandse TNOⁱⁱ en nano-security projecten als ‘Smart Dust’ⁱⁱⁱ, waarover hieronder meer. 

In navolging van de Patriot Act moesten echter eerst de grondrechten en wetten ter bescherming van burgers op de helling. Heel Europa, met Nederland als gidsland en proefstation (zie deel II), volgt de Verenigde Staten in het gereedmaken van een juridisch fundament voor het vervolgens in stelling brengen van massa-toezicht op haar burgers. Het beoogde resultaat is de overgang, de transitie, van een maatschappij met individueel zelfbeschikkingsrecht naar een maatschappij waarin machines het lot van de mens bepalen door verregaande integratie in het dagelijks leven, zóver dat zelfs het lichaam niet meer geëerbiedigd wordt als bescherming tegen controle van buitenaf. Het is de totale integratie van het menselijk leven met de computer. 

Uiteindelijk beogen toonaangevende wetenschappers als Ray Kurzweil de overgang van een biologische mens, via een extern controleerbare hybride naar een cyborg, in geschriften als The Singularity Is Near: When Humans Transcend Biology (2005). Rond 2030 zou deze transformatie van mens naar machine plaatsvinden, aldus Kurzweil. 

Technocratie met controleerbare “Maschinenmensch”; oud fascistisch ideaal
De technocratische beweging stamt al uit de late twintiger jaren van de vorige eeuw. Machthebbers als Joseph Stalin en Adolf Hitler (gesteund door IG-Farben, Krupp, AEG), streefden naar een technologisch Utopia. Hitlers favoriete futuristische film Metropolis uit 1927, die de makers van The Matrix uit 1999 inspireerde, voert de getransformeerde “Maschinenmensch” Maria ten tonele. 

In 1933 schrijft de beroemde Britse literator en pleitbezorger van een elitaire wereldregering, H. G. Wells zijn roman The Shape of Things to Come. De daarop gebaseerde film Things to Come uit 1936 propageert een technocratisch Utopia, verrijzend na een wereld in crisis.

De Amerikaanse staatsman Brzezinski borduurt daarop voort. Hij voorspelt in 1968 de komst van wat hij noemt ‘het Technetronische Tijdperk’ met de woorden: 

‘Het zal spoedig mogelijk zijn om elke burger onder nagenoeg permanent [elektronisch] toezicht te stellen en complete, actuele dossiers te onderhouden die zelfs de meest persoonlijke informatie van de burger bevatten over de gezondheid of het persoonlijk gedrag van de burger, in aanvulling op meer gangbare informatie. Deze gegevens zullen ogenblikkelijk door de autoriteiten kunnen worden opgevraagd.’^iv

De uitschakeling van grondwettelijke bescherming tegen dictatoriale overheidscontrole
Om de technocratische werelddictatuur mogelijk te maken, bracht uw overheid eerst een juridisch kader in stelling door introductie, uitbreiding en aanpassing van een aantal wetten en het volledig onklaar maken van de Nederlandse grondwet. Al deze wetten en wetswijzigingen sluiten rechtstreeks aan op de reeds ingevoerde en voorgestelde wetgeving tegen burgervrijheid in de Europese Unie.

In Nederland had de Grondwet al nauwelijks waarde omdat ons land met Finland het enige EU-land is waar burgers een wet die in strijd is met de Grondwet, niet daaraan kunnen toetsen en ongeldig laten verklaren. Nederland heeft, mede daardoor, feitelijk maar in zeer beperkte mate een grondwet, aldus prof. dr. F.H. van der Burg in het Nederlands Tijdschrift voor Bestuursrecht.^v Het doel wat de liberale staatsman Thorbecke in 1848 met de invoer van de grondwet beoogde was een ‘nationale kracht’ van het volk in de vorm van een grondwet ván en voor de burgers. ‘Zij moet eene nationale kracht wezen’, schreef hij in zijn ‘Aanteekening op de Grondwet’ (1841). Maar deze kracht van het volk tegen despotisme en machtsmisbruik is het nooit geworden. 

Inmiddels is de ‘Grondwet’ op allerlei punten aangepast om een totalitair controleapparaat op de burger los te kunnen laten. Geen artikel heeft nog waarde als bescherming van de burger tegen overheidstirannie. Bij alle artikelen zijn de uitzonderingen tot regel verheven om een draconisch systeem van toezicht mogelijk te maken. Tussenzinnen als: ‘behalve, in de gevallen bij de wet bepaald’, geven de overheid vrij spel. De betreffende wetten zijn namelijk zó ruim gedefinieerd dat zij alles eronder kan scharen. De Nederlandse Grondwet is thans enkel nog een wassen neus, geformuleerd in schijnbewoordingen.

Enkele voorbeelden: 

Wetten om fysieke en technologische monitoring van burgers mogelijk te maken
Een centraal kenmerk van de wetten en wetswijzigingen is het mogelijk maken van grootschalige koppeling en combinering van technologie en datasystemen met als sleutel identificatie door het burgercontrole- of persoonsnummer (BSN). De sleutel tot de controlestaat heeft Nederland als voorzitter van de Europese Raad destijds in Europa doorgedrukt via chantage door voormalig AIVD-er Rita Verdonk.^vi

Over een aantal van deze wetten is een van de werkelijk belangrijke zaken afleidende non-discussie gevoerd met betrekking tot opslag van gegevens in een centrale database. Met deze discussie heeft de overheid de burger bewust misleid en een valse geruststelling bezorgd. Een centrale database is namelijk volstrekt overbodig omdat alle databases door de koppelbaarheid en verregaande harmonisatie in werkelijkheid al lang een metadatabase vormen. De Leidse professor Vincent Icke zegt het zo:

‘De als geruststellend bedoelde mededeling van de overheid dat het “geen database” is omdat de gegevens “op verschillende plaatsen zijn opgeslagen” berust ofwel op bedrog, of op verregaande incompetentie op ICT-gebied. Of twee harde schijven in hetzelfde kastje zijn gemonteerd of op tweeduizend kilometer van elkaar staan, doet er niet toe vanwege de immense transportsnelheid van gegevens langs optische glasvezelkabels. Je kunt evengoed beweren dat de Koninklijke Bibliotheek geen bibliotheek is omdat de boeken niet allemaal op dezelfde plank staan.”^vii

Hieronder enkele van de vele voorbeelden van nieuwere wetten om grootschalige fysieke en technologische monitoring van burgers mogelijk te maken:

 

De bovenstaande wetten en wetswijzigingen zijn slechts een greep uit het totaal aan juridische maatregelen om grootschalige monitoring van de bevolking mogelijk te maken. Zo heeft de overheid nog de Wet Bescherming Personen aangepast zodat zij privacy gevoelige vliegtuigpassagiersgegevens volgens het PNR agreement aan de Verenigde Staten kan verstrekken. Daarnaast heeft de overheid de VS toegang gegeven tot gegevens over internationale betalingen (SWIFT) en tot de rekeninggegevens van Nederlanders bij buitenlandse vestigingen van Nederlandse banken.

Nieuwe wetsvoorstellen
Diverse wetsvoorstellen ter monitoring van de bevolking liggen nog op de plank. Zo bestaat er een wetsvoorstel voor een Landelijk Informatiesysteem Schulden (LIS). Dat is een landelijke database waarin alle schulden en achterstallige betalingen staan. Of een registratie terecht is, controleert de overheid niet. De druk om deze wet in te voeren vanuit het corporate bedrijfsleven en de banken is hoog. Ter controle van de woonsituatie ligt er een wetsvoorstel dat ambtenaren, zonder enige verdenking, toegang verschaft tot miljoenen privéwoningen van uitkeringsgerechtigden om huiszoekingen te verrichten.^xxxii Dit was bij gerede verdenking van fraude overigens al mogelijk. Het doel is echter hier de ‘preventieve werking.’ Weigering leidt tot stopzetting van het inkomen. Een aantal gemeenten brengt het al in praktijk. Een voorbeeld is de Haagse pandbrigade van 2005 die alleen al bij de eerste actie 24.000 adressen aandeed.^xxxiii

Het fundament van de technocratische dictatuur
Nu deze wetten zijn aangepast of ingevoerd is, zonder veel gerucht in de gecontroleerde mainstream media, ongemerkt het fundament gelegd voor een technocratische dictatuur van ongekende omvang. Dit heeft mogelijk gemaakt dat Nederland met 2200 telefoontaps per dag in 2010, een aantal dat jaarlijks stijgt, wereldwijd koploper is geworden in het afluisteren van haar burgers.^xxxiv Dankzij de nieuwe wetten vroegen recherche, politie en andere overheidsdiensten de communicatiegegevens van burgers bij internet- en telecomproviders in 2010 maar liefst 2,6 miljoen keer op, tegen 2,9 miljoen keer in 2009. Dit nog afgezien van het (geheime) aantal opvragingen door de inlichtingendiensten. Het Centraal Informatiepunt Onderzoek Telecommunicatie (CIOT) is nu bovendien wettelijk gerechtigd emailadressen en Ip-nummers op te slaan zodat de politie kan bepalen wie waar een bericht heeft geplaatst op een forum of een bepaalde mail heeft verzonden.

Door de nieuwe juridische kaders kan de politie thans software op de computers van burgers installeren om preventief een eventuele wetsovertreding tegen te gaan. Hierdoor is het mogelijk dat de veiligheidsdiensten ongerichte taps plaatsen, zodat er als het ware een vangnet voor informatie ontstaat, waarna zij ‘verdacht’ internetverkeer kunnen uitfilteren.^xxxv 

Als gevolg van de nieuwe wetten hebben steeds meer Nederlandse gemeenten in openbare ruimtes, boven wegen, in gebouwen en het openbaar vervoer 24-uurs observatiesystemen met camera’s ingevoerd. In 2006 kregen viaducten ‘slimme camera’s om afwijkend verkeersgedrag te registreren. De nieuwste camera’s herkennen gezichten en nemen geluid op. Reizen binnen Nederland is dankzij nieuwe wettelijke maatregelen, niet meer anoniem mogelijk. De overheid kan elke vervoersbeweging natrekken. Als gevolg van de nieuwe wetten heeft justitie aanzienlijk meer mogelijkheden om DNA af te nemen, op te slaan en te onderzoeken. Objecten met labels voorzien van Radio Frequentie Identificatie laten nu onbelemmerd een vloed van informatie na van iedere burger. Niet meer gehinderd door enige wettelijke bescherming van de privacy, verraden slimme meters uw af- of aanwezigheid thuis, of u samenwoont of alleen. 

Machines bepalen voortaan uw leven, wat uw rechten zijn, of u toegang hebt, schuldig bent, deel mag hebben, uitgesloten of opgesloten dient te worden.

Het veiligheids-industrieel complex en hun monster van Frankenstein
Generaal Dwight Eisenhouwer waarschuwde in 1961 tegen ‘het verwerven van een ongerechtvaardigde invloed – gewild of ongewild – door het militair-industrieel complex […] dat onze vrijheden en democratische processen in gevaar kan brengen’ en tegen het gevaar dat het publiek beleid ten prooi valt aan de wetenschappelijke en technologische elite.^xxxvi 

Inmiddels is de wereld overstag. Politici hebben de vrijheid van burgers ingeruild tegen het grote geld en de enorme macht van hun broodheren, tevens eigenaars van het militair industrieel complex dat vermomd is in een nieuwe gedaante. ‘Waar er vroeger sprake was van een militair-industrieel complex, werd de wat beladen term ‘militair’ nu vervangen door de veel gemakkelijker te verkopen term ‘veiligheid’‘, zegt Jan Dekker van TNO: ‘Het woord ‘militair’ is afgevoerd en is nu ‘veiligheid’ geworden.’^xxxvii 

Onderzoeker Raf Jespers beschrijft hoe de Europese Unie na 9/11 een groots programma voor veiligheidsonderzoek startte en daartoe zeven-en-twintig kopstukken uit de industrie bijeenbracht in een Group of Personalities (GoP). Het waren kopstukken van de NAVO, het militair comité van de EU, topfiguren uit de onderzoeksinstituten op het gebied van defensie zoals TNO en de Rand Corporation, Europese wapenfabrikanten en vertegenwoordigers uit de elektronicasector. De adviezen van de GoP liet de Europese Commissie overschrijven en als beleid vaststellen. Lobby en beleid waren simpelweg hetzelfde. 

‘Dual pupose’ was het devies: Onbemande vliegtuigjes, ‘drones’ en satellieten moesten ingezet kunnen worden voor zowel militaire als civiele doeleinden. Een nóg grotere afzetmarkt was het glorieuze resultaat. De militaire industrie zou voortaan intensief samenwerken met elektronica- en informaticabedrijven. En bovenal: de traditioneel strikte scheiding tussen militair en civiel technologisch onderzoek werd opgeheven. De grens tussen politie- en militaire operaties, interne en externe veiligheid zou definitief moeten vervagen.^xxxviii

De alliantie van het militair industrieel complex met de elektronica en informatica-industrie, de opheffing van wettelijke bescherming van de burger, de controlebehoefte van machthebbers en de vermenging van civiele en militaire operaties hebben geleid tot een allesomvattend systeem voor burgerbewaking van ongekende proporties. Een Frankenstein controlemonster. Hieronder enkele van de vele voorbeelden. 

EU-mensenzoekmachines
Mensenzoekmachines vormen een onderdeel van de totale veiligheidsstrategie van de Europese Unie. In mei 2009 had de EU 46 technologische ‘veiligheids’-onderzoeksprojecten lopen onder verschillende namen.^xxxix 

Zo ontwikkelt de Europese Unie controlesystemen voor automatische opsporing van burgers met ‘abnormaal’ gedrag in drukke ruimten (het EU-project ‘Adabts’; Automatic Detection of Abnormal Behaviour and Threats in crowded Spaces). Het Nederlandse TNO, dat goudgeld verdient aan dit soort systemen voor de EU, heeft in dit verband inmiddels de ‘Vijandige Voornemens Technologie’ ontwikkeld om ‘afwijkend’ gedrag reeds vóór een eventueel vergrijp te detecteren op straat en de politie te alarmeren; de zogenaamde HIT-technologie. Met de Rand Corporation behoort TNO tot de belangrijkste onderzoeksinstituten op het vlak van defensie die betrokken zijn bij de immense Europese veiligheidsindustrie die het EU-beleid bepaalt, aldus onderzoeker en mensenrechtenadvocaat Raf Jespers. ^xl 

De EU ontwikkelt technologieën die geautomatiseerde controle van mensen in één set integreert, zodat de ambtenaar via een enkele druk op de knop al uw biometrische gegevens, digitale documenten, gezichtsscans, stemopnames enzovoort, combineert tot een profiel (het EU-project ‘Effisec’; Efficient Integrated Security Checkpoints).

De Europese Unie ontwerpt technologie ter bewaking van belangwekkende evenementen, zoals Bilderbergvergaderingen of politieke topontmoetingen (w.o. het Onderzoeksprogramma Security van het EU-project ‘KP7’).

De EU ontwikkelt een systeem dat alle mogelijke gegevens van burgers combineert bij het toezicht op grote topbijeenkomsten als de G20. De nieuwste sensortechnologie, gezichtsherkennende camera’s, radar, x-stralen en gammastraling, leveren daartoe de benodigde informatie aan. Techniek ter opsporing van explosieven en radioactiviteit, beheersing van ruimtes en ter bescherming van prominenten worden gecombineerd. Dit alles moet leiden tot een pijlsnelle analyse zodat de politie onmiddellijk kan optreden (dit EU-project is bekend onder de naam ‘Imsk’; Integrated Mobile Security Kit).^xli 

Maar de EU bouwt een nog geavanceerdere mensenzoekmachine die de gehele Europese samenleving doorlopend observeert en controleert. Hiertoe heeft zij reeds in 2009 een eerste investering gedaan van 10 miljoen euro (het EU-project ‘Indect’; Intelligent Information System Supporting Observation). Het voorgewende doel is opnieuw de ‘veiligheid’ van burgers in verband met de vermeende terroristische bedreiging. Inmiddels is het doel verbreed tot het voorkomen van allerlei mogelijke overtredingen die de ‘veiligheid’ bedreigen door tevoren ‘abnormaal’ gedrag vast te stellen via een fijnmazig netwerk van technologie.

Deze Indect-mensenzoekmachine werkt als een reusachtig sleepnet voor informatiegaring over burgers. Zij koppelt talloze, geharmoniseerde systemen als databases aan toezichtsystemen voor gezichts-, gedrags-, nummerplaat- en locatieherkenning, die weer zijn verbonden aan camera’s, video’s en satelieten. Dit gebeurt vanaf straatniveau en vanuit de lucht.

De Indect-mensenzoekmachine doorzoekt behalve de fysieke werkelijkheid, tevens de virtuele werkelijkheid. Zij doorzoekt het internet op basis van ‘verdachte’ zoek- en trefwoorden en de daaraan gekoppelde bronnen als peer-to-peer en sociale netwerken als Facebook, webpagina’s, blogs, sociale nieuwssites, discussiefora, servers, computernetwerken, alsmede privé computersystemen en -berichten.

Alles lijkt geoorloofd in de strijd tegen het ‘terrorisme’. Indect gebruikt niet alleen Trojan Horses voor computer infiltratie maar ook ‘(nano)drones’ oftewel onbemande (mini)vliegtuigjes om vanuit de lucht te observeren, ‘spy satelites’ vluchtrecorders, sociale databanken, openbaar vervoerregistratiesystemen, leest persoonlijke communicatie als e-mail en volgt automatisch mobiele objecten en personen, aldus onderzoeker en informaticawetenschapper Sylvia Johnigk.

Op basis van de verkregen gegevens brengt de EU haar verschillende burgerpopulaties vervolgens onder in ‘profielen’. Johnigk legt uit dat de mensenzoekmachine de verzamelde informatie automatisch koppelt aan databases met profielen van ‘staatsgevaarlijke’ mensen. Tegenstanders van de Europese eenwordingsproject en de rol van de banken worden gemerkt met een kleurcode. (Over dit laatste en over het plaatsen van EU-onderdanen op lijsten, meer in deel VI). Mensenrechtenactiviste Shami Chakrabarti zegt daarover: ‘Het maken van profielen van hele populaties in plaats van het observeren van individuele verdachten, is een sinistere stap in iedere samenleving.’ 

Gebruikers van de mensenzoekmachines zijn met name de samenwerkende politie en geheime diensten, overkoepeld door de Europese geheime politiedienst SitCen die, aldus een rapport van Statewatch uit 2009, volstrekt obscuur is in haar activiteiten en net als Europol, geen verantwoording aflegt aan burgers.^xlii

De EU-mensenscanner
Het Ligne des droits de l’Homme kende in 2010 haar jaarlijkse Orwell-prijs toe aan Humabio (Human Monitoring and Authentication using Biodynamic Indicators and Behaviourial Analysis). Dit is een EU-project voor toezicht op, en herkenning van burgers waardoor machines uiteindelijk voor u kunnen bepalen of u toegang hebt tot bepaalde diensten, ruimten of producten.

Humabio ‘scanned’ nu nog proefpersonen met een camera, microfoon en kapje over het hoofd. Dat wil zeggen; Humabio meet biologische kenmerken en processen, zoals de stem, het gezicht, de vingerafdrukken, de bloeddruk, de iris, je manier van lopen, de hartslag en de hersenactiviteit en slaat deze op in een RFID-chip. De chip is op zijn beurt verbonden aan een biometrische database en kan bij ingebruikname gekoppeld worden aan het persoonscontrolenummer of BSN. Dit alles genereert een voor elk mens uniek ‘biodynamisch fysiologisch profiel’. Vingerafdrukken en gezichten kan men nog vervalsen maar dat is onmogelijk voor hersenactiviteit. Deze persoonlijke identificatiechip met daarop zijn opvraagbaar biometrisch profiel, dient de proefpersoon vervolgens bij zich te dragen.^xliii

Zo kunt u gelukkig nooit meer zoekraken, zelfs al houdt u zich schuil in de rimboe. In de Verenigde Staten zijn universeel toepasbare technologieën ontwikkeld om burgers op basis van biometrie op afstand te kunnen identificeren met Radio Frequentie Identificatie en satellieten, onder de noemer “Human ID” (Human Identification at a Distance).^xliv Over deze satellieten hieronder meer.

Als de Europese Unie de techniek invoert, verkrijgen burgers in de toekomst met deze chip gedragen op of in hun lichaam, wel of niet toegang tot bijvoorbeeld luchthavens, computers, databestanden, openbaar vervoer, kantoren, vrachtauto’s en betaalautomaten van uw bank. Biologische processen die afwijken van uw biometrisch profiel verraden trouwens medische problemen, drank- en druggebruik.^xlv In feite fungeert uw brein dan als sleutelbos.^xlvi 

The Guardian schrijft op 10 mei 2009 dat het gezaghebbende en geheime Amerikaanse onderzoeksinstituut IARPA (Intelligence Advanced Research Projects Activity) deze ontwikkelingen stimuleert, maar niet geïnteresseerd is in biometrie van het ‘contacttype’, zoals directe vinger- of handpalmafdrukken, hersenscans en dergelijke, doch meer heil ziet in een ultrabetrouwbare biometrische ‘handtekening’.^xlvii Deze kan opgeslagen worden in een externe of interne RFID-nanochip. De Europese Unie financiert al projecten waarbij neurologen nanochips implanteren bij zoogdieren om hersenactiviteit te scannen en van buitenaf te kunnen beïnvloedden, zoals Cyberrat.^xlviii De New York Daily News citeert op 21 juli 2006 Hilary Clinton als zij voor de Kaiser Family Foundation voorspelt: 

‘In het tempo dat de technologie voortschrijdt, zullen mensen chips in onze kinderen implanteren om direct via de hersenen hun producten aan te kunnen prijzen en voor te kunnen zeggen wat zij moeten kopen.’^xlix 

Stof tot nadenken; de onzichtbare, alziende ogen van de EU
In de negentiger jaren droomde uitvinder Kristofer Pister van een toekomst waarin de mens de gehele aarde zou besprenkelen met ontelbare minuscule sensoren. Dit slimme stof zou alles en iedereen tot in detail controleren en feitelijk fungeren als zenuwuiteinden van de planeet.^l 

Inmiddels is het zover. ‘Smart Dust’ heten deze nanocomputers gezamenlijk. Elk stofdeeltje voorzien van computerdenkkracht, een sensor om waar te nemen, een draadloze radiofrequentie-verbinding en de zon als onuitputtelijke energiebron, observeert en genereert een continue stroom aan informatie over mensen, groepen en hun omgeving. Samen kunnen al deze sensoren onzichtbaar hele gebieden ‘afdekken’ en controleren. Ze staan in voortdurende communicatie met elkaar en zijn veelal gegroepeerd onder een ‘clusterhoofd’ waaraan ze rapporteren, welke vervolgens de informatie doorgeeft aan de centrale computer die het verwerkt.^li De Smart Dust deeltjes nemen steeds kleinere vormen aan, zódanig dat, aldus Kister, de stofdeeltjes zich uiteindelijk kunnen verplaatsen via de lucht.^lii

Voorzien van kleefkracht en uiteindelijk onzichtbaar, maakt Smart Dust op mensen gestrooid deze overal gemakkelijk op te sporen. In coatings toegepast op bruggen en gebouwen zult u zich nooit meer alleen voelen. U zult herkent worden door uw bankgebouw voor een hypotheekgesprek en toegelaten als u kredietwaardig bent. Uw werklocatie zal u kennen. Toegang, buitensluiten, alarmeren, oppakken; de omgeving zal reageren op wie u bent. Alles en iedereen is met elkaar verbonden. 

Smart Dust is een van de toepassingen van de nanotechnologie. Dat is techniek waarbij de deeltjes zo groot zijn als een nanometer, net iets groter dan een atoom. De Europese Unie onderzoekt de toepassing van nanotechnologie voor veiligheidsdoeleinden, zo blijkt uit een rapport van het Nanoforum ‘Nanotechnology and Civil Security’ van juni 2007. De EU is geïnteresseerd in de toepassing van nanotechnologie voor detectie, protectie en identificatie van mensen. Het rapport prijst netwerken van autonome nanosensoren, zoals Smart Dust, aan als de beste en goedkoopste optie voor het bieden van ‘civil security’ (blz. 20). In het Nanoforum, een bedrijvenlobby die de Europese Unie adviseert, zijn maar liefst twee van de elf leden Nederlandse bedrijven. De belangrijkste is Nanoned (blz. V). 

Nederland loopt in Europa voorop met nanotechnologie. ‘Vlaggeschip’ NanoNed is het onderzoeksinitiatief voor nanotechnologie in Nederland en opgezet door negen bedrijven, waaronder Philips en TNO.^liii De ontwikkeling van nanosensoren is een belangrijk onderdeel van het onderzoek. Universiteit Twente is samen met de genoemde bedrijven, sterk betrokken bij de ontwikkeling van een ‘Pervasive System’. Dat wil zeggen een systeem waarbij nanosensoren overal aanwezig zijn en structureel ingebed in de omgeving.^liv 

Er zijn legio toepassingen. Zo ontwikkelt Europa nanorobots voor spionagedoeleinden en monitoring van massabijenkomsten. De Nederlandse politie maakt inmiddels gebruik van de cannachopper, een mini-helicopter van Nederlandse makelij om hennepplantages op te sporen. Dit doet het spionagevliegtuigje met behulp van een geurdetectieapparaat, daglichtcamera’s en infraroodcamera’s om warmtebronnen in woonhuizen waar te nemen.^lv De nieuwe generaties robots nemen steeds kleinere vormen aan, soms al ter grootte, en zelfs in de vorm van insecten.

De EU-ruimteogen en -oren ter controle van haar onderdanen
De Europese Unie heeft bijna 1,4 miljard euro gestoken in een project waarbij satellieten de burger continu in al zijn bewegingen observeert en controleert (het EU project ’GMES’; Global Monitoring for Environment and Security).^lvi De verkregen gegevens leveren de 30 satellieten en grondstations af bij politie, inlichtingendiensten en defensie omschreven als: ‘het afleveren van producten voor militaire en paramilitaire gebruikers, en van informatie om de gemeenschappelijke Europese buitenlandse politiek, de veiligheidspolitiek en de defensiepolitiek te ondersteunen.’ Het doel is uiteraard weer uw veiligheid: ‘Observing our planet for a safer World.’^lvii 

Verblind door het rookgordijn van voorgewende ‘veiligheid’, rapporteren weinigen over het tweeledig doel (‘dual purpose’) van de satellieten. Onderzoeker en auteur Frank Slijper toont echter dat de satelieten ook bommen en raketten kunnen geleiden in zijn rapport over de Europese stappen tot militarisering van de ruimte, ‘From Venus to Mars.’^lviii

Satellieten verbonden aan het Echelon project beluisteren en decoderen via de grondstations te Morwenstow en Menwith Hill in Engeland, alle communicatie binnen de Europese Unie. Het project is genoemd naar een supercomputer die is staat was cruciale informatie te filteren uit een overvloed aan gegevens. De Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland, waar de grondstations zijn gevestigd, bestrijken met Echelon de gehele wereld. Deze UKUSA-alliantie beheert Echelon. Het UKUSA-akkoord is een geheime overeenkomst tussen inlichtingendiensten waarbij de wereld is opgedeeld om een maximale uitwisseling en opbrengst te kunnen halen uit de spionageactiviteiten.^lix 

De EU-ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken verklaarden in hun officiële verklaring van de 2266ste EU-Raadsvergadering van 29 mei 2000 naar aanleiding van het grootschalig afluisteren door Echelon dat ‘de interceptie van telecommunicatie een belangrijk middel kan zijn bij het bestrijden van criminaliteit en het verdedigen van de nationale veiligheid.’^lx

Nederland zelf doet uiteraard volop mee. Ondermeer via het afgelegen satelliet-grondstation te Burum Friesland, luisteren sinds 2005 de AIVD en de inlichtingendienst van defensie met dertien schotelantennes per jaar 150.000 telefoonnummers af.^lxi 

Het is de bedoeling dat de inlichtingendiensten het afluisterstation niet alleen gebruiken ten behoeve van de ‘terrorismebestrijding’ maar ook voor ‘crisisbeheersing’, zoals bevolkingsopstanden. Wikipedia zegt hierover: ‘De groei van de interceptiecapaciteit is noodzakelijk om de informatiepositie van de AIVD en MIVD te versterken ten behoeve van onder andere terrorismebestrijding. [...] De behoefte aan interceptiecapaciteit is eveneens toegenomen in het kader van de voorbereiding en de uitvoering van crisisbeheersingsoperaties.’^lxii

Dat zijn geruststellende ontwikkelingen. Nederland is veiliger dan ooit…   

* Elke Nederlander is contractueel een staatsproductie-eenheid. Zie Anarchiel.com, 24 januari 2009; ‘Waarom u absoluut niet vrij bent.’ 

Voor deel III, klik hier.
Klik hier voor alle bronvermeldingen.