Zoals ik eerder reeds aangekondigde heb ik vanmiddag een bezoek gebracht aan de vergadering van het VOC (Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod) die plaatsvond in coffeeshop The Act in Rotterdam. En aangezien ik weer allerlei interessante dingen heb beleefd, lijkt het mij de moeite mijn bevindingen met u te delen. Daar gaan we.

Aangezien Rotterdam niet bepaald de meest gunstig gelegen locatie is wat spits en extreme verkeersdrukte betreft (en inderdaad, dat is een understatement) leek het mij een goede zet om het openbaar vervoer weer eens te gebruiken. Ik weiger echter een OV-chipkaart aan te schaffen en dus kostte de route mij wat meer moeite om te plannen. En pakembeet vijfenveertig minuten extra qua reistijd. Je moet er tenslotte wat voor over hebben.

Nou speelde de NS uiteraard ook weer eens haar deel in die verlenging van reisduur, door op Den Haag Centraal aan de voltallige reizigersbezetting te verkondigen dat er vertraging zou gaan optreden. Helaas, helaas. Het had deze keer gelukkig niks met terroristische aanslagen van neerdwalend bladmateriaal of sneeuw te maken maar met iets dat eigenlijk nog lulliger is: een gebrek aan personeel. Tel daarbij op dat ik het geografisch vermogen van een pinda (in dop) heb en dus kwam ik ruim een half uur te laat de vergadering binnen gewandeld, waar ik begroet werd door een meterhoge vaporizer/waterpijp. Dat zijn nog es vergaderingen.

De aanwezigen bestonden uit een aantal VOC-leden en een drietal Anarchiel.com-gerelateerden, waaronder uw gastheer. Mijn hartelijke dank richting de andere twee bezoekers die zijn komen opdagen. Eigenlijk had ik direct een soort Vrijheidsparade-vergader-gevoel. Zelfde sfeertje, zelfde diverse aanbod en totale hoeveelheid van mensen en helaas - daarover zo nog wat meer - dezelfde problemen.

Maar laat ik beginnen met de leuke dingen: het Cannabis Tribunaal op 3 mei in Dudok te Den Haag en de Cannabis Bevrijdingsdag op 8 mei in en om de Westergasfabriek te Amsterdam. Voor meer diepgaande informatie raad ik u aan de voorgaande links aan te klikken maar mijn conclusie luidt in ieder geval als volgt: twee hele interessante en leuke evenementen waar ik in ieder geval aanwezig zal zijn. In de hele vergadering werden vooral deze twee evenementen besproken, waarbij telkens ook wat enorm herkenbare en behoorlijk vervelende zaken naar boven kwamen. En daarmee komen we aan bij de problemen. Of probleem, eigenlijk.

Geld. Het is weer eens zover. Af en toe word ik echt heel erg moe van het feit dat alles om geld draait en dat er zonder geld gewoonweg niets van de grond komt. Vandaag was weer zo’n momentje. En tja, we hebben het hier over Cannabis en hoewel hele volksstammen gek zijn op dit goedje, blijken er in de praktijk maar verdomd weinig mensen te zijn die zich ervoor durven, willen of kunnen inzetten. En dus laten de financiën ook nogal te wensen over. Wat natuurlijk weer leidt tot de onvermijdelijke wrijving en irritatie onderling. Zo verschrikkelijk herkenbaar; volgens mij zien echt alle vergaderingen van activistische initiatieven er zo uit.

Een ander aspect dat mij een beetje een ongemakkelijk gevoel gaf, is het feit dat dit soort initiatieven natuurlijk compleet afhankelijk zijn van de steun van politieke partijen. U weet wel, die organisaties waar je totaal niets aan hebt en die er slechts zijn om hun rol als zoethoudertje voor de burgerslaaf te vervullen. Daar zit je dan als anarchist terwijl er om je heen continu discussies losbranden over zaken die zich op het voor jou nutteloze en totaal zinloze politieke vlak afspelen.

En dan valt er nog een paar keer een kwartje: het hele feit dat we daar zitten is en blijft compleet krankzinnig. Niets ten nadele van de uiterst gedreven aanwezigen maar telkens bekroop mij het gevoel: "Wat doen we hier eigenlijk? Waarom moeten we hier het recht op het roken van een plantje verdedigen? Wat is dit voor een dieptrieste bedoening?". Maar dat is natuurlijk veel te simpel gedacht. Onze maatschappij moet wel kunstmatig complex gehouden worden zodat er bevolkingsgroepen tegen elkaar opgezet kunnen blijven worden en de kassa’s kunnen blijven rinkelen. Repressie en de daarmee samenhangende angstgevoelens vullen de portemonnees van enkelingen nog veel meer en dus zit er op een regenachtige donderdagmiddag een groepje mensen over het kansloze cannabisbeleid in Nederland te praten. Eigenlijk is het heel erg droevig.

Maar om u niet te laten zitten met een naar gevoel: de vergadering zelf was enorm gezellig en het is heerlijk om allerlei mensen van divers pluimage te ontmoeten die ook een passie voor iets hebben dat zij en jij samen als gerechtigheid beschouwen. Ik ga daarom ook zeker mijn steentje bijdragen wat betreft promoten van het Cannabis Tribunaal en de Cannabis Bevrijdingsdag maar ik houd mij wijselijk zelf heel erg ver van het oeverloze en naar mijn mening compleet zinloze politieke gezwets en gedraai.

Ik dank de VOC-mensen voor een geslaagde dag en in ieder geval tot ziens op bovengenoemde evenementen!