0  1  2  3 

Het Anarchiel.com eindoverzicht: 7 jaar op weg naar de Eindbaas

Nou, nog ééntje dan. Omdat het altijd zo leuk was om op dit blog te schrijven. Soms was de inspiratie er niet, in andere tijden ging frontpage als een trein. Een kunststukje op het internet, de vreemde eend in de complottertjesbijt: vrijheid maar dan ook echt, het is gebeurd.




Eindbaas
Aan het eind van een computerspelletje wacht natuurlijk de eindbaas. Het blog staat vol, er is van alles geschreven en gecopy-paste en er is levendige interactie tussen leden ontstaan: Anarchiel.com heeft het stadium van eindbaas bereikt. En wat voor eindbaas! Geen overname, geen vervolg maar gewoon de stekker eruit, omdat het kan. Als je eindbaas wilt zijn moet je dat natuurlijk goed doen: weg ermee!


Ik heb in de 7 jaar dat anarchiel.com bestaat veel alternatief nieuws gezien. Nu dit ook in de timelines van mijn social media begint op te duiken kan ik alleen maar zeggen dat we hier absolute pioniers waren, trendsetters, voorlopers, degenen die de kar trokken.


Hoe heerlijk is het om tegenwoordig mensen over complotzaakjes te horen praten die je tien jaar geleden reeds onder ogen kreeg: “been there, done that”. Eindbazenschap, lang voordat het boek van Joris Luijendijk verscheen deed anarchiel.com al uit de doeken hoe het centrale bankensysteem in elkaar stak en nog voordat de aarde verging kondigden wij dit evenement op tientallen verschillende manieren succesvol aan, chapot!




Revenue
Nieuwe contacten (bijeenkomsten), muziekproductie, live internetradio, filosofische beschouwingen en af en toe even vol op het orgel betreffende onze schijncollectivistische samenleving. Dit is hier allemaal bereikt. De enige misvattting is denk ik dat we hier een “groot” publiek mee zouden kunnen bereiken.


Nee, u heeft het gedaan. U heeft complot naar mainstream gebracht, het hele alternatieve internet is hier zo’n beetje in de stortplaats geplempt, een prachtige zevenjarige dwarsdoorsnede van wat er allemaal nog aan zit te komen voor de massa.


Pandemie hier, supervulkaantje daar, olierampje hier, komeetje daar en natuurlijk de aarde die in een door de mens zelf gegenereerd zwart gat middels de LHC terstond zal vergaan. Ik hoop dat tegen de tijd dat uw buren gaan preppen u inmiddels beter weet in het doomsday-sprookjesbos.




“Pappa wat is privacy?” Ow, dat is iets van vroeger kind, in de tijd dat de mens zijn eigen creativiteit nog kon loslaten op de wereld. Nu zijn wij een grondstof, onze clickjes, likes en fysiek (traceerbare) bewegingen zijn nu geld waard. Je bent een wandelend en klikkend goudmijntje voor de corpocratie!


De bijen gaan al acht jaar helemaal doodkapot, waar Einstein wist te melden dat bij het verdwijnen van de bij de mensheid nog vier jaar zou hebben. We worden niet verplicht gechipt, want we lopen met genoeg chips op zak, wel zonder schadelijke smaakversterker(E621), dat dan weer wel.


En terwijl de mens overgaat tot het vingeren van een lichtgevend scherm en met datzelfde apparaat foto’s van de maaltijd deelt met vrienden die dat weer superleuk vinden en er nog maar eens een selfie tegenaan gooien, meldt de eindbaas zich op het internet: “Ok, doei!”




Dynamiek
Een blog is een vrij statisch iets. Er staat informatie en vaak wordt deze zo geladen alsof de schrijver de waarheid spreekt. Niets is minder waar natuurlijk, de eindconclusie is niet verschenen, het was slechts chargering stelletje waarheidszoekers!


Dat er dan nog een barracuda af en toe wat over wil schrijven kan alleen maar als een compliment worden gezien, want die heeft gewoon een kleine lul.


De aanstaande opheffing IS de eindconclusie: men moet het zelf doen! Terabytes aan informatie vervangen geen autonoom denkwerk, nooit niet.  ‘s Mens geest begint zich in dezelfde statische manier te gedragen als een blog, of een andere digitale interface: (1-0 , voor-tegen, wel-niet, erin-eruit, erop-eraf). Telkens maar weer knabbelen aan de harde randjes van de pizza, het leidt tot steeds fanatieker marcheren, van A naar B in een rechte lijn.




Emo
Anarchiel.com heeft haar steentje bijgedragen, een vrijplaats voor contactgestoorden werd opgericht als zijnde de stortplaats. De betrokkenen lijken middels comments serieus emotioneel betrokken bij de site, en dat kan ook zo zijn: de grootste les is dit te overwinnen op het vlak van digitale communicatie. Persoonlijk ben ik recentelijk openbaar voor maatschappijkanker uitgemaakt op social media en het deed me niets meer.


Contactgestoord dus, “Ik zal middels Ctrl-C en Ctrl-V de wereld bewust maken! Redden zelfs!” of erger “Ik zal middels het maken van screenshots laten zien dat hier geen vrijheid is!” Nee zak hooi, dit is een blog: alleen het feit dat je een computer moet aanzetten, die op gegenereerde stroom loopt maakt het al geen echte vrijheid; je bent afhankelijk.




Vrijheid is slechts voor degenen die het aankunnen, er komt verantwoordelijkheid bij kijken.


De emotionele hechting aan de digitale entiteit is overwonnen, ik zie nog wat commenters de laatste dagen voljanken en ik geniet met volle teugen. Die zijn in hun ultieme stadium van emotionele ontwikkeling gekomen, verder dan dat zal het niet meer gaan en er is werkelijk een wereld aan blogjes waarop deze zelfbevlekking voort kan duren, we’ll meet again.




Scope
Mits goed toegepast blijkt de hier aanwezige informatie leerzaam, echter moet er dan wel wat afstand worden genomen.


Anarchiel.com: van vrouwelijke naakt-selfies tot holocaustontkenning, het is hier allemaal gedaan. Een periode in de menselijke geschiedenis is verslagen, van mobieltje naar smartphone/aai-pad. Hier bestonden de wildste complotten en ecologische recepten voor in de keuken naast elkaar. 


Poezië, flamewars en rituele afscheidsceremonies van gebruikers: een absoluut voorschot op de aanstaande participatiesamenleving. Anarchiel.com was als een glazen bol.


Gebruikers op een blog zijn een deel van dat blog, dit verklaart waarschijnlijk de wat overmatige emotionele lading van vele comments. Dat de boel nu verdwijnt zal dan een beetje pijn doen, maar dat gaat wel over, voor enkelen zal het voelen als een bevrijding waar anderen moeten omgaan met een sensatie van “Nee! Mijn leven!”. Voor de dapperen die het hebben geprobeerd: een toetsenbordridder verslaat uiteindelijk geen draken.




De gebruikerscomponenten die zijn toegevoegd aan dit blog maakten het hier uniek. Sommigen gingen het gebruiken als social medium, omdat wat ze op youtube bekeken waarschijnlijk niet zo goed viel in de vriendengroep/kennissenkring.


Er was een goede en herkenbare interface, geen regels maar vertrouwen onder de mensen die dusdanige toegang hebben gehad dat zij de boel hadden kunnen saboteren.


Vrijheid werkt dus wel, want er is vertrouwen voor nodig.


De wereld bewust wakker schudden was misschien iets te hoog gegrepen, maar als het u is gelukt de eigen geest scherper te slijpen aan de hand van dit blog en al haar componenten kom ik tot de conclusie:


Eindbaas!


Tot ziens,





Kevin Ayers - Stranger in blue suede shoes


I walked into this bar
And the man refused;
He said, “we don’t serve strangers
In blue suede shoes;
We don’t give credit, and
We don’t give way—
We have to think about what the people might say..
Uh, you know what I mean…”
I said, “sure, man”


Oh, he gave me a smile that was sickly and wet,
And I offered him one of my cigarettes.
He took it, afraid that he might appear rude,
Then proceeded to sell me some second class food.
Nice guy - meet ‘em everywhere.. .


He said, “my oh my, I have suffered too long,
And this cigarette seems to be very strong;
I don’t make the rules
I just get what I take
And I guess every rule was made to break.
You can take what you like, it won’t hurt me
Cause I’m just working for the company.”
From the green cigarette, he took a long drag,
And said, “i think I’ll pick my travelling bag.


I’m tired of cheating, and wasting my head
And filling the boss’s bags with bread.
I want to get out in the sun and rain,
And feel the wind on on skin again;
The world is large, and I’ve got time yet.
And, by the way, thanks for that cigarette..
Thank you very much.”


“you know, I feel like a new man
Yes I do, I don’t know why;
I’d just like to say
Thank you very much(indeed)
It’s a beautiful day
I think I’ll be on my way (right away)
I’d just like to say
Thank you very much.
Yes, I’m getting the hell out of here
Yes, I am - bye, bye.
That’s the end of the message
Thank you very much.
Bye bye…


Uw commentaar

De RSS-feed van de commentaren op dit topic  



Homepage