in het stuk vermelde noten zijn onder deel 2 te vinden

De term “Nieuwe Wereld Orde” is uiterst beladen. Het zou duiden op een gefantaseerde samenzweringstheorie van paranoïde geesten. Pure nonsense dus. Een theorie impliceert dat het slechts om een persoonlijk bedenksel gaat dat niet noodzakelijkerwijs onderzocht hoeft te worden. Zolang iets enkel theorie is liggen er geen harde feiten aan ten grondslag. De meeste lezers die zich onder de geïnformeerde, ontwikkelde en zichzelf respecterende groep Nederlanders scharen, willen er absoluut niets over weten. Het is een taboeonderwerp voor verlichte geesten. Zij halen hun nieuws liever uit de kwaliteitskranten.

Laten we in de onderstaande uiteenzetting eens kijken naar wat de betrokkenen er zelf over te melden hebben. Laten we eens kijken naar de afzonderlijke en ogenschijnlijk ongerelateerde feiten zoals ze in de mainstream media zijn gepresenteerd.

De Nieuwe Wereld Orde: amigocratie op wereldschaal
De Duitse voormalig SPD-bondskanselier en opvolger van ex-nazi Kurt Georg Kiesinger, Willy Brandt, was voorzitter van de Brandt Commissie, opgericht door toenmalig president van de Wereld Bank Groep, Robert McNamara. Dit was een internationaal panel om “basale voorstellen [te doen] op grond waarvan mondiale overeenstemming zowel essentieel als mogelijk is.” Met andere woorden: “een blauwdruk voor de nieuwe mondiale economie”, aldus het Centre for Global Negotiations. De Nederlandse regering had het grootste aandeel in de financiering.ⁱ Als voorzitter definieert Brandt de Nieuwe Wereld Orde in de tachtiger jaren als volgt:

“De Nieuwe Wereld Orde is een wereld die een supranationale autoriteit heeft om de wereldhandel en -industrie te reguleren [nu: WTO]; een internationale organisatie die de productie en consumptie van olie zal beheersen [nu: IEA]; een internationale munt die de dollar zal vervangen; een Wereld Ontwikkelings Fonds dat fondsen beschikbaar zal stellen aan vrije, zowel als communistische landen [nu: IMF]; en een internationale politiemacht [VN-leger] om de edicten van de Nieuwe Wereld Orde op te leggen.”ⁱⁱ

De Nieuwe Wereld Orde handelt niet over landen, politieke partijen of puur economische zaken. Dit soort begrenzingen bestaat niet. De Nieuwe Wereld Orde is een allesomvattend concept ten voordele van “big business.” In dat opzicht zou je beter kunnen spreken van een amigocratie, een ons-kent-ons van corporatie-, bank- en overheidsbestuurders die allemaal hetzelfde belang hebben en in feite verschillende gezichten zijn van dezelfde elitaire entiteit. Het is het welbekende “old-boys-network” maar nu op wereldschaal.

In een confidentieel Belgisch gendarmerierapport aan topambtenaren valt het volgende te lezen: “Om deze nevel te doorzien, is het noodzakelijk om traditionele en politieke logica overboord te zetten; het is niet louter een kwestie van natie, politieke partij of gewone economie. ...gedurende de laatste twintig jaar hebben economische machten, waarvan sommige maffioos, zichzelf gepaard aan politieke machten en criminele structuren georganiseerd … [zij bereikten] Absolute Macht.”ⁱⁱⁱ

Zet alles wat u tot dusver is verteld bij het lezen van dit verhaal overboord. Vervang desnoods de beladen term Nieuwe Wereld Orde voor ‘amigocratie’ en stel u zelf de vraag: Is het een indianenverhaal, of willen ze mij doen laten geloven dat het een indianenverhaal is? De betrokkenen zelf geloven er in elk geval vurig in. Beoordeelt u zelf.

Nederlandse topbestuurders brengen ons de Nieuwe Wereld Orde
Nu de grondwet van Europa met de instemming van Tsjechië zo goed als een feit is, zijn we toe aan het tweede bedrijf: de aansluiting van de andere economische handelszones tot een wereldregering.

De topbestuurders uit de Nederlandse politiek, bank- en corporatie-wereld zijn enthousiast.

Op 23 oktober 2009 spreekt Balkenende in Singapore tot een gehoor van Maleise politici over het belang van gecentraliseerde macht. Balkenende onderstreept de noodzaak tot een nieuwe vorm van wereldregering – “nieuwe vormen van global governance” zoals het Ministerie van Algemene Zaken tactisch verwoordt – nu de angst voor de gevolgen van de financiële crisis de wereldpopulatie hiervoor ontvankelijk heeft gemaakt^iv Thans is dat proces in een stroomversnelling geraakt, aldus de premier. De term ‘governance’ slaat, volgens de tekst van de lezing, op de sociaal-economische orde. “Nieuwe vormen van global governance” duiden op een nieuwe mondiale ordening hiervan.

Al in zijn studietijd ziet hij deze noodzaak, oreert de minister president. Het licht heeft hij in 1985 mogen aanschouwen. Samen met de sterk pro-Amerikaanse Sarkozy en Karzai is hij voor dat jaar geselecteerd tot het volgen van een training in globalistisch-Amerikaanse waarden en belangen bij het US Department of State.^v Opvallend is dat de geïllumineerden of ‘allumni’, zoals deze ‘verlichte’ afgestudeerden van dit Internationaal Leiderschap Programma worden genoemd, tientallen jaren later vrijwel allemaal “geheel op democratische wijze” als staatshoofden komen bovendrijven. Zo’n kleine driehonderd regeringsleiders zijn er getraind. Momenteel staan er wereldwijd ongeveer zestig regeringsleiders aan het bewind – waarvan 21 Europees – die door de Amerikaanse overheid (Department of State) voor dit programma zijn geselecteerd en getraind in globalistisch politiek-correct denken, oftewel het denken volgens de ‘gedeelde waarden’ waar Balkenende over spreekt. Balkenende zegt in zijn toespraak ondermeer het volgende:

“Dat thema is, kort gezegd, de samenhang tussen economie, sociaal-economische ordening (governance) en gedeelde waarden. Al sinds mijn studententijd ben ik ervan overtuigd dat de kracht van een samenleving valt of staat met de juiste verhoudingen in die driehoek [...].het geldt [...] in toenemende mate voor de wereldgemeenschap als geheel. De ernstige financiële en economische crisis die we nu doormaken, onderstreept dit eens temeer. […] En daarmee kom ik bij mijn tweede kernpunt: de noodzaak om te werken aan nieuwe vormen van global governance. Vormen die recht doen aan de ontwikkelingen in de wereldeconomie en aan de shifting balance of power tussen landen en regio’s. Er is geen twijfel aan dat dit proces door de financiële en economische crisis in een stroomversnelling is geraakt.[...] De wereldeconomie van de 21e eeuw is een economie die in toenemende mate vraagt om samenwerking. De global governance die daarbij hoort,..”enzovoort. ^vi

Op 22 januari 2005 spreekt Balkenende op de NCW Bilderbergconferentie al over een oude ordening die niet meer in deze tijd van toenemend mondiaal bewustzijn voldoet. We moeten toe naar een ‘netwerksamenleving’, vindt de premier. Balkenende spreekt over het feit dat we ons nu in een overgangsfase bevinden naar deze ‘nieuwe ordening’. Aangezien nagenoeg alle voorgestelde maatregelen, als verhoging van de AOW-leeftijd, versoepeling van het ontslagrecht, langere werktijden, deregulering, hervorming en flexibilisering ten voordele uitpakken van de corporaties, banken en overheden lijkt het of Balkenende met deze ‘nieuwe ordening’ doelt op een amigocratie van de happy few ter maximalisering van de winst. Werkloosheid presenteert Balkenende aan de burger als ‘in between jobs’ – het is namelijk slechts een kwestie van ‘beleving’ – bezuiniging duidt hij aan met ‘hervorming’ – en welke progressieve geest is er nu tegen een renaissance? – ieder-voor-zich-en-God-voor-ons-allen noemt de premier ‘eigen verantwoordelijkheid’ – en wie wil nu geen eigen verantwoordelijkheid? Kortom de amigocratie als ‘ons-kent-ons’ van multinationals, oud geld en machthebbers waarin men elkaar de bal toespeelt, bouwfraudes niet aanpakt maar wel de laagste inkomens.^vii

Balkenende wordt in zijn opvattingen gesteund door zijn vrome partijgenoot Aart de Geus, thans plaatsvervangend secretaris-generaal van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) in Parijs maar voorheen CDA-minister van Sociale Zaken. Voor de Society of International Developments (SID) geeft hij op 16 november 2009 een lezing als onderdeel van een serie.^viii Tijdens deze lezingencyclus behandelen globalisten onderwerpen als de economische crisis, mondiale veiligheid in verband met de terreurcrisis, de klimaatcrisis en migratie. Enkele van de vragen die gesteld worden zijn: “Hoe kunnen de steeds machtiger wordende non-overheid actors, zoals NGO’s, MNC’s en internationale organisaties, geïncorporeerd worden in de nieuwe wereld orde en bijdragen aan de mondiale uitdagingen?” en “Wat is de plaats van Europa in de nieuwe wereld orde?” Dat de Geus’ opvattingen over het lot van de gewone burger, ondanks zijn verleden als vakbondsleider, identiek zijn aan die van Balkenende en de andere globalistische wereldleiders, wordt duidelijk in een NRC-artikel van 29 oktober 2009 getiteld “De Geus: AOW naar 67 jaar is nog maar het begin.” Daarin spreekt hij over het aanstaande EU-conforme tienjarenplan en zegt “We zitten middenin de verbouwing van de verzorgingsstaat en die zal zeker nog tien jaar in beslag nemen."

Ook Herman Wijffels, voor Ad Melkert de Nederlandse bewindvoerder bij de Wereldbank in Washington en nu co-voorzitter van Worldconnectors, zal voor de SID spreken op 19 oktober 2009 over “De uitdagingen van internationale coöperaties in een veranderende wereldorde.” De vraag die Wijffels zich stelt is “Zijn we getuige van de verschijning van een nieuwe wereld orde en hoe zal die orde eruit zien? Hoe zal effectieve internationale coöperatie passen in deze nieuwe wereld orde?”

De president van de private Nederlandsche Bank, Nout Wellink, gelooft in centralisatie van het monetaire systeem volgens de nieuwe wereld orde.^ix Wellink “gelooft dat, onder andere, de financiële nieuwe wereld orde zich moet concentreren op een betere, grensoverschrijdende samenwerking tussen de centrale banken, leiders en internationale lichamen”, aldus een artikel over de bankpresident in het Internationale vaktijdschrift ‘The Banker’ van 5 januari 2009. Hij heeft uit hoofde van zijn functies, tezamen met collega centrale bankpresidenten en wereldleiders “de creatie van een financiële nieuwe wereld orde besproken om het oude Bretton Woods systeem uit 1944 te vervangen”, meldt het blad.

Nout Wellink is behalve president van de Nederlandsche Bank (DNB) gelijk Balkenende trouw Bilderberger, lid van de groep van 10 ‘Governors’ (Het comité van G10 centrale bank presidenten), directielid van het International Monetair Fonds en lid van de directieraad van de private Europese Centrale Bank.^x

Wellink is bovendien voorzitter van de private centrale bank der centrale banken: de Bank voor Internationale Betalingen of BIS (Bank for International Settlements) te Basel. De BIS heeft steeds vooraan gestaan bij het ‘restabiliseren’ van het mondiale monetaire systeem, schrijft ‘The Banker’ in bovengenoemd artikel over Nout Wellink.

De BIS is onder meer bekend van het witwassen van nazigeld. De Canadees-Belgische historicus Dr. Jacques R. Pauwels toont op bladzijden 166 en 167 van zijn boek “Big business met nazi-Duitsland” hoe de BIS onder leiding van nazi-directeur Paul Hechler fungeert als een soort privéclub waarin Amerikaanse en Duitse industriëlen samen met hun favoriete bankiers elkaar tot wederzijds voordeel kunnen ontmoeten. (De Amerikaanse corporaties en banken helpen en houden corporatiepion Hitler aan de macht en financieren zijn oorlog. De winsten zijn zo gigantisch dat de VS sindsdien onafgebroken bij een oorlog zijn betrokken^xi). “Die hoogbetaalde bankiers konden het opperbest met elkaar vinden, terwijl ver weg van het idyllische, neutrale [Zwitser]land waar zij zich bevonden, de soldaten van hun respectieve landen elkaar op alle fronten genadeloos aan het afslachten waren” staat in 1997 in het Duitse weekblad Der Spiegel.^xii

Professor Carroll Quigly, Harvard en Princeton professor en gewaardeerd mentor van Clinton, concludeert op bladzijde 324 van zijn boek “Tragedy and Hope” uit 1966, dat deze grensoverschrijdende alliantie van banken en corporaties waar Wellink zo nauw bij is betrokken “...niets minder [is] dan [een middel] ter creatie van een wereldsysteem van financiële controle in privé handen, capabel om het politieke systeem van elk land en de wereldeconomie in haar geheel te domineren. Dit systeem moest door de centrale banken van de wereld op feodale wijze bestuurd worden, steeds eensluidend samenwerkend via geheime afspraken, gemaakt tijdens frequente bijeenkomsten en conferenties.” Het vehikel hiervoor is de Bank for International Settlements te Basel, de “spil van het systeem, een private bank, eigendom van, en gecontroleerd door de centrale banken van de wereld die zelf ook private corporaties zijn”, zegt Quigley. “De groei van het financieel kapitalisme zou een centralisatie van economisch bestuur mogelijk maken en het gebruik van deze macht direct ten voordele van de financiers en tot indirecte schade van alle andere economische groepen.” Elke centrale bank is, volgens Quigley’s onderzoek “erop uit zijn regering te domineren door zijn vermogen tot het verstrekken van staatsleningen, het manipuleren van deviezen, het beïnvloeden van de economische activiteiten in een land en het beïnvloeden van coöperatieve politici door hieruit voortvloeiende beloningen in de zakenwereld.”^xiii De overheveling in 1694 van de macht om geld te creëren van de staat naar een private partij, heeft de wereld te danken aan niemand minder dan Willem III, de laatste Oranje, zoals u kunt lezen in het anarchiel.com artikel “Nederland: wieg van corporatie en wereldbank”.

Wellink is bovendien sinds 2005 lid van de door David Rockefeller van de Chase Manhattan Bank, opgerichte private bancaire belangengroep de Trilateral Commission (TLC), die gelieerd is aan de Bilderberggroep en Council on Foreign Relations. Met betrekking tot deze belangengroepering citeert de Engelstalige Wikipedia (geraadpleegd 11-11-09) senator Barry Goldwaters memoires over zijn politieke carrière “With No Apologies”: “In mijn optiek representeert de Trilaterale Commissie een knappe, gecoördineerde poging om controle te krijgen over, en te consolideren de vier machtscentra: politiek, monetair, intellectueel en religieus. [...] Wat de Trilateralen werkelijk van plan zijn is de creatie van een wereldwijde economische macht, superieur aan de politieke regeringen van de betrokken naties. [...] Als leiders en scheppers van het systeem zullen zij de toekomst bepalen.”

Dat de commissie bestaat uit zeer machtige vertegenwoordigers van banken, corporaties en politiek blijkt overduidelijk uit de ledenlijst. Op de lidmaatschapslijst van de Trilaterale Commissie voor 2007 en 2008 gepubliceerd door ondermeer ‘Scribd’ en ‘August Review’ prijken ook de namen van trouw Bilderbergbezoeker Jeroen van der Veer – voorheen Chief Executive van de Royal Dutch Shell megacorporatie en nu opvolger van Madeleine Albright als voorzitter van de expertgroep die zich buigt over de koers van het toekomstige NAVO-wereldleger; Bilderbergbezoeker Joris Voorhoeve – voormalig minister van defensie nu voorzitter van de World Population Foundation (WPF); Bilderbergbezoeker Hans Wijers – topbestuurder van de Akzo Nobel-corporatie; Louise Fresco van de NRC, onderdeel van de Persgroep-corporatie; Bilderbergbezoeker Cees Maas van de internationale ING-bankcorporatie en Bilderbergbezoeker Onno Ruding – voormalig CDA bankier-politicus en executive director van het Internationale Monetaire Fonds (IMF) te Washington. Het is een gezellig elitair samenzijn van ons-kent-ons, mijlenver verheven boven het gepeupel in de straat.

Aan u de vraag wiens belang bovengenoemde topbestuurders dienen: dat van het Nederlandse volk of van de private banken en corporaties? Met hun uitspraken scharen zij zich in de lange rij wereldleiders die oproepen tot een wereld die – gezien de toevallig gelijktijdige dreiging van de kredietcrisis, voedselcrisis, energiecrisis, klimaatcrisis, griepcrisis en terreurcrisis – dringend zou vragen om een nieuwe mondiale ordening. Burgers moeten zich schikken willen we met z’n allen overleven. Dit impliceert een herschikking en centralisering van het traditionele machtsevenwicht in de vorm van begrensde landen naar mondiale regio’s, of in Balkenendes woorden, een “shifting balance of power tussen landen en regio’s”. Ultieme vrijhandel voor de multinationals is het gevolg.

Leiders uit de hele wereld bejubelen de Nieuwe Wereld Orde
Het Amerikaanse Council on Foreign Relations (CFR) stelt al in 1974 in een artikel op haar webstek, getiteld “De moeilijke weg naar een Wereld Orde” dat een nieuwe ordening zeer noodzakelijk zou zijn omdat er “nooit tevoren [...] zo’n wijdverbreide erkenning door de intellectuele leiders van de wereld van de noodzaak [is geweest] voor samenwerking en planning op wereldschaal, voorbij land, voorbij regio, in het bijzonder voorbij sociale systemen. Nooit is er zo’n buitengewone groei geweest in het opbouwend potentieel van transnationale private organisaties.” (Met de laatsten worden de multinationale corporaties bedoeld).^xiv

Tientallen wereldleiders hebben zich uitgesproken voor een nieuwe wereld orde. In “Hope of the Wicked. The Masterplan to Rule the World” heeft Ted Flynn honderd uitspraken geselecteerd.

Zo refereert George W. Bush in zijn tweede inaugurele rede naar een verlangen uit een ver verleden wanneer hij spreekt over de te vervullen nieuwe orde “Toen onze grondleggers een Nieuwe Orde der Tijden afkondigden, handelden zij vanuit een hoop uit de Oudheid die vervuld moet worden.”^xv

Zijn vader George H.W. Bush, ziet ruim voor 9/11 de eerste voorboden van verandering als hij op 6 maart 1991 uitroept voor het Amerikaanse Congres : “Nu kunnen we een Nieuwe Wereld Orde in zicht zien komen, een wereld waarin een Nieuwe Wereld Orde een zeer waarschijnlijk vooruitzicht is. Een wereld waar de Verenigde Naties […] in gereedheid zijn gebracht om de historische visie van zijn stichters te vervullen.”^xvi

Tijdens een zakenconferentie van de Verenigde Naties op 14 september 1994, voorzegt David Rockefeller de klassieke truc die machthebbers uit het verleden gebruikten om verandering te bewerkstelligen: de toediening van een shock, zoals Noami Klein deze in haar boek “The Shock Doctrine” beschrijft. Hij zegt daar tegen regeringsleiders, vertegenwoordigers van corporaties en banken: “We staan op het punt van mondiale transformatie. Het enige dat we nodig hebben is de juiste belangrijke crisis en de naties zullen de Nieuwe Wereld Orde accepteren.”^xvii Een soortgelijke uitspraak staat in het strategische beleidsstuk “Rebuilding America’s Defenses” sectie V, geproduceerd door de neoconservatieve denktank “Project for the New American Century.” Er staat “Het veranderingsproces van de Oude Wereld Orde naar de Nieuwe Wereld Orde zal waarschijnlijk lang duren, tenzij een catastrofale gebeurtenis, zoals destijds Pearl Harbour, als katalysator optreedt.”

Gary Hart, lid van de Council on Foreign Relations, ooit presidentskandidaat maar ten val gebracht met een schandaal was te eerlijk toen hij direct na de aanslagen op 12 september 2001 op C-SPAN waarschuwde voor George W. Bush met de woorden: “Er is een kans dat de President van de VS deze ramp gebruikt om een zinsnede die zijn vader ooit één keer gebruikte – uit te voeren. En dat is een Nieuwe Wereld Orde.”^xviii De Volkskrant schrijft op 9 maart 2003 in een artikel getiteld “Bush’ nieuwe wereld orde: Tussen het neerdwarrelend stof van een verwoestende ronde VN-diplomatie tekent zich een nieuwe wereld orde af.”

Bill Clinton refereert aan de uitspraak van Bush en de shock en resulterende chaos van 11 september die ons extra gevoelig heeft gemaakt: “President Bush zei een zin die ik zelf vaak gebruikt heb: Dat we een Nieuwe Wereld Orde nodig hebben en in plaats daarvan ziet het ernaar uit dat we veel chaos en wanorde hebben en sinds 9/11 zijn we gevoeliger.”^xix

De Engelse prime minister Tony Blair, net als zijn voorgangster Margareth Thatcher, deelnemer aan het klasje van de US Department of State waar Balkende, Sarkozy en Karzai ook aan deelnamen, spreekt in zijn lezing “Geloof en globalisatie” van 3 april 2008, over een religieuze hoop: “In een tijdperk van globalisering wordt het cliché van een global community een economisch, politieke en sociale realiteit. De ontwikkeling van religieuze hoop zal een enorme impact hebben op deze Nieuwe Wereld.”^xx Het BBC nieuws van 12 oktober 2001 kopt met “Blairs aandringen op een nieuwe wereld orde” als bescherming tegen het terrorisme, tijdens een partijtoespraak met als thema “de vestiging van een nieuwe wereld orde”. De Belgische krant De Standaard meldt op 14 juli 2003 “Blair pleit voor een nieuwe wereld orde.” The Independent van 5 april 2009 beargumenteert dat – in verband met de wenselijkheid van Blair als EU-president – “Groot Brittannië een sleutelfiguur nodig heeft in de architectuur van de nieuwe wereld orde.”^xxi

Paus Benedictus XVI gaat Blair’s “religieuze hoop” vooraf bij zijn kersttoespraak op 25 december 2005, door als het ware zijn zegen uit te spreken over de Nieuwe Wereld Orde en er een goddelijke status aan te verlenen, als hij zegt dat het Licht der Wereld (de ‘lichtbrenger’ is zowel Jezus, de Zon van God, als Lucifer) een aansporing kan zijn voor een Nieuwe Wereld Orde: “De vitaliserende kracht van Zijn licht is een aansporing om een Nieuwe Wereld Orde te bouwen gebaseerd op rechtvaardige ethische en economische relaties.”^xxii Ethiek en onze winsteconomie gaan blijkbaar wonderwel samen.

Blairs opvolger Gordon Brown – eveneens deelnemer aan eerdergenoemd klasje van de US Department of State – beklemtoont tijdens zijn Mansion House speech in mei 2007, het belang van een Nieuwe Wereld Orde. Hij zegt ondermeer: “Een nieuwe wereld is aan het groeien. Het is een Nieuwe Wereld Orde. [...] Het is de grootste herstructurering die we ooit hebben gezien, niet alleen van de wereldeconomie maar de de wereld orde als geheel […] het wordt voortgedreven door een seismische verschuiving van economische macht […]. De landen die het redden zijn de landen die flexibiliteit combineren met vrijhandel, open markten […].”^xxiii (Flexibiliteit gecombineerd met vrijhandel betekent in normaal Nederlands: vogelvrije werknemers tegenover grenzeloos graaiende corporaties, ziehier de ethiek waar de paus over spreekt). De Telegraph van 8 november 2008 kopt met “Gordon Brown roept op tot een nieuwe wereld orde om de recessie te lijf te gaan” en vervolgt: “Mr. Brown zal collega wereldleiders oproepen om deze economische neergang te gebruiken als kans om de internationale financiële instituten grondig te hervormen en een werkelijk mondiale maatschappij te creëren.”^xxiv

EU-Voorzitter Barrosso en de Franse president Sarkozy roepen in het Europese Parlement diverse malen op tot centralisatie van de, met name financiële macht via een “nouvel ordre mondial”, a “new world governance”, “global financial governance” of een New World Order “De crisis stelt alle zekerheden ter discussie” zegt Barosso en daardoor is men “meer ontvankelijk voor verandering”, stelt hij. Op 23 oktober 2008 roept Sarkozy in Argonay op tot Le Nouvel Ordre Mondial die in de eerste plaats zal bestaan uit een “gouvernement economique.” Voor de burger betekent dat de broekriem aantrekken en “travailler plus”, daarmee aansluitend bij de opvattingen van Balkenende, Brown, Merkel en de overige wereldleiders.

De Duitse Bondkanselier Angela Merkel heeft zich ook talloze malen sterk gemaakt voor de Neue Welt Ordnung. Een bericht van 9 november 2009 op de webstek van het Duitse televisiekanaal ZDF, getiteld “Merkel werft voor Nieuwe Wereld Orde” citeert Merkels dreigement dat “deze wereld geen vriendelijke wereld zal zijn, indien we niet komen tot meer wereldorde en meer multilaterale samenwerking.”

Barack Obama refereert eveneens diverse malen aan de Nieuwe Wereld Orde. Een uitspraak van hem luidt:“We moeten mensen een kans geven op een Wereld Orde die wij allemaal graag willen zien."^xxv U wilt deze geweldige kans toch zeker ook niet mislopen? De ‘kans’ op een nieuwe wereldorde is een zinsnede van Henri Kissinger die voor Obama een speciale rol heeft toebedeeld. Zie hieronder voor Obama’s aandeel.

Vervolg
Klik hier voor het vervolg (II).