0  1  2  3 

Overkoepelende begrippen

Het nationalistisch sentiment heb ik nooit begrepen. Ik denk dat ik geboren ben met de eigenschap kritisch (zijn). Begrenzend. Waarom dit en dat? Waarop zijn de keuzes en handelingen gebaseerd? Is dat consistent geredeneerd? Op momenten heb ik de lijn in het zand moeten trekken: tot hier en niet verder. Een modus operandi die beter formuleren forceert. Door het bevragen zelf en ook door de noodzaak bij onvermijdelijk conflict scherp te duiden. Waar zijn de grenzen? Daar zijn de grenzen. Maar nationalisme begrijp ik niet.


Ook ik zie voetbalwedstrijden en de pracht en praal van de koningin. Het heeft nooit echt indruk kunnen maken. We spreken dezelfde taal. Maar taal is altijd een beperking op veel manieren, weet je wanneer je een andere taal leert kennen. Scherpe taalgrenzen zijn een gevolg van de arbitraire begrenzing van land en ziet omgekeerd. En dan dringt zich nog de vraag op: “war, what is it good for?”, en de daarop volgende regels van de song. Oorlog tussen landen. Waanzin.


Ik heb meer respect voor mensen die snoeihard discrimineren dan voor de nationalistische “redenatie”. Zwart is het tegenovergestelde van wit en die werkelijkheid van extremen is geprononceerd in de menselijke existentie. Niet dat het wat zegt maar het is behoorlijk feitelijk. Nationalisme is, daarmee vergeleken, onsamenhangend geklets. Over de kleuren van een lap stof.


Erkenning van de medemens als gelijke, één of meerdere landsgrenzen verderop, is ook in moderne tijden geen algemeen goed. Een karikatuur onder iedere overkoepelende duiding. Japanner, Indiaan, Duitser. Wat de boer niet kent dat vreet hij niet. Zeker als het makkelijk aanwijsbaar is en een korte naam heeft. Jap, mof. En als er geen duiding in één lettergreep is dan wordt deze bedacht. Als een lap stof. Drie letters, drie kleuren… wat is het verschil? De wereld is eenvoudig.


Volgens evolutietheorie splitsen soorten af door isolatie, idealiter bij eilandvorming. De specifieke condities, in het isolement, vormen de soort, zonder inmenging van het oorspronkelijke type. De soort buigt, genetisch, af tot het kantelpunt van reproductieve aansluiting, waarna er een nieuwe soort is. De mens heeft eilanden van taal. In het verleden was er meer een glooiend landschap van dialecten. De mensheid sprak eerder duizenden talen gevormd langs de natuurlijke barrières. Ontwikkelingen van de uitvinding van het wiel, zeewaardige schepen, vliegtuigen tot en met het internet, doen deze grenzen verdwijnen. Wat is de rationaliteit achter de nationale barrière?   


Hebben wij pas begrip voor de ander als we één taal spreken? Eén taal is een beperking. Is er een beste taal? Die keuze is waarschijnlijk beïnvloed door nationalistische sentimenten. Als Nederlander zal u het voorstel iedereen Engels te leren aanspreken. Engels is een Germaans feest der herkenning voor de Nederlander. Laten wij groter dan onszelf zijn en Engels spreken! Wanneer chinees als universele taal verkozen is, zal er minder enthousiasme zijn. Een halve planeet verderop is als eilandvorming. De schijnbare eenduidigheid van Chinees is ook maar het gevolg van duidelijke landsgrenzen. Zoals een muur. De dominantie van Engels komt voort uit het opheffen van natuurlijke barrières.   


In welke taal zullen wij alomvattend kunnen redeneren zonder vergelijkingsmateriaal? Een andere taal kan een spectrum van expressies hebben voor een fenomeen waar een andere taal slechts het zwart/wit kan benoemen. Dat wat ons van elkaar scheidt willen we eigenlijk niet kwijt. De zelfs de gedachte aan lekkere eenheidsworst maakt misselijk. 


Nationalisme is willekeur. Het is de grootste onrechtvaardigheid. “Als ik vijf kilometer verderop geboren zou zijn dan had ik betere rechten gehad en toegang tot een rijkere cultuur”, zou een reële gedachte kunnen zijn. Hoewel in zo een geval een vier kilometer breed mijnenveld ook het opkomen van die gedachte onmogelijk heeft gemaakt.


Nationalisme toont de willekeurige strepen in het zand, willekeurige linguïstiek waarmee de opvattingen zijn geformuleerd, willekeurig overkoepelend leiderschap, bizarre verkleedfeesten en bijbehorende liederen. Het overkomen van het nationalistisch sentiment is, logischerwijs, de eerste en laagste horde die genomen moet worden. Daarna volgt pas de horde van echte grove discriminatie en die van tal van egokwesties.


De keuze voor de positie anarchisme is vanzelfsprekend wanneer we kijken naar het gezellige carnaval. Landen zijn pretparken van dorpse opvattingen. Je houdt ervan of niet. Ik wil het frivole leven niet tekort doen maar even nadenken maakt het niet richtinggevend voor het bestaan. Een moment contemplatie maakt van van de nationalistische begrenzing en aanknopingspunten de verduisterende muren van “hounted houses” en de gruwelijke attributen in een geforceerde rit. Wie het anarchistische licht ziet, weet zich in een wereld als de setting van het computerspel “Silent Hill”. Het pretpark na de apocalyps. Een contrastrijke hel.


Ik kan u aanraden deze freakshow te aanschouwen. Verbijsterd en in stilte kunnen wij, mensen van alle talen, dan toekijken en de verbintenis voelen met elkaar. De herkenning van de rampspoed waarin wij ons allen bevinden. Alle overkoepelende benoemingen zijn bedrog. Er is geen typische nederlander, duitser, japanner, neger, moslim.
Er wordt gesproken in holle nevelige termen als terroristen. Als iemand ergens een woord voor heeft bedacht dan is er geloof aan een afgebakend fenomeen. We betalen belasting aan de nationale entiteit omdat we belast worden. De betaling heeft een naam en daarmee een intrinsieke logica. Verder is het een holle term. De overeenstemming is in het bestaan van de gegeven term. Als u een auto koopt betaalt u “bijtelling”. Die woordkeuze is een belediging van het menselijk verstand.


De woorden, aanduidingen, fixeren het verstand. Een fantasiewereld van absolute aannamen. Het verschijnt aan ons dus het is echt, denken we. Woorden. We geloven erin. Dat is de conclusie van kritisch denken. De grenzen werkelijk opzoeken is bij het geheel uitkomen. Is het zinvol daar een begrenzende naam, een woord, voor te bedenken? Overkoepelende begrippen zijn onwerkelijk. De logica van anarchisme begrijpen vraagt momenten van stilte. Anarchisme: de ultieme holle term. Bedoeld het overkoepelende leidende gegeven ontkent. Een woord als het moment van ontmoeting van materie en antimaterie. Is daarna het niets of is dan ongedifferentieerde eenheid?
   

Door DGGD op 01-04-2013 om 20:31 in Gedachtekronkels 4 reactie(s) | 1189 keer bekeken

Uw commentaar

De RSS-feed van de commentaren op dit topic  

Commentaarpagina 1 van 1






De dominantie van Engels komt voort uit het opheffen van natuurlijke barrières.
? of het britse rijk ? en natuurlijk uit het hulstbosje   http://nl.wikipedia.org/wiki/Britse_Rijk
http://en.wikipedia.org/wiki/Holly




Nationalisme is begonnen bij de val van Babel en woekert als een soort natuurkracht verder onder de volkeren. Ook hier geldt, lees de bijbel.


Door de kaders van onze bewustzijnsbegrenzing heenbreken is een kunst die doorgaans alleen degenen beheersen die
geen genoegen nemen met de gangbare norm.
Af en toe herrinert worden aan onze begrenzingen heeft
een louterend effect op onze geest en in dit geval zeker de mijne.
Bedankt voor uwen bril DGGD


Met woorden creëer je werkelijkheid, maar werkelijkheid creëert ook woorden. De kunst is het verschil tussen de twee te herkennen.


Commentaarpagina 1 van 1



U dient ingelogd (Login) te zijn om een opmerking te kunnen plaatsen.