0  1  2  3 

Relativerend vermogen

Ruimte scheppen door het bestaan van meerdere mogelijkheden om zaken te bezien te onderkennen. Een actieve bezigheid die soms veel vraagt door na te denken voordat er geroepen wordt.


Het gelijk hoeft niet belangrijk te zijn, de bewustwording van het feit dat er meerdere visies zijn roept op tot zelf nadenken voordat er ook maar iets wordt aangenomen of geroepen. Iets dat node gemist wordt door velen die het belang er van inzien en als volslagen idioot wordt ervaren door hen die het relativerend vermogen nog niet ontwikkeld hebben.


Zwart en wit, beiden bestaan ze, kies maar. Of, wanneer je bewust bent van het feit dat zwart en wit bestaansrecht hebben ontvouwt zich een heel spectrum aan grijstinten die enkel kunnen bestaan door de uitersten, prachtige nuances die gemist worden in zwart-wit denken.


Een tegengeluid, een ander uiterste, noodzakelijk om de nuances te creëren, leidt tot twee zaken: polarisatie en begrip. Beiden lijken zo hun nut te hebben en niet zonder elkaar te kunnen bestaan.


Polariseren om nuances te creëren of juist de nuance zoeken in datgene dat al gepolariseerd is, beiden kunnen tot begrip leiden.


Zonder enig begrip of wil om tot begrip te komen heb je leiders nodig om te polariseren en de eenvoudige zwart-wit keuze krijgt legitimiteit door de hoeveelheid mensen die ook diezelfde keuze maken, de andere keuze en haar aanhangers zijn dan per definitie slecht. Primitief maar vooruitgang komt meestal langzaam.


Anarchistisch leiderschap, volledig onbegrepen door hokjesmalloten, bevindt zich in het hoofd, de vrijheid om als dictator je eigen nuance te zoeken in de wetenschap dat de uitersten moeten bestaan om überhaupt één nuance te kunnen vinden. Mis je een nuance? Creëer een polariteit om hem te vinden.


Niets lekkerder dan een fijne rant om dat te bewerkstelligen of er één te lezen die het voor je doet. Een spiegel ophouden en tonen dat er meer is, lachwekkend. En de grap? Er is geen kruid tegen gewassen, er zijn nu eenmaal nuances (te maken). Logisch eenvoudig kloppend te maken, zonder moeite te beargumenteren en zwart-wit slachtoffers die zich steeds verder ingraven. Nog even en er hoeft alleen nog een beetje zand overheen gegooid te worden om ze af te dekken.


De extremiteit en het dictatoriaal gedrag waarin ze zichzelf moeten plaatsen om uiteindelijk nog een punt en volgelingen over te houden doet waarschijnlijk velen afhaken. De laatste stuiptrekkingen van onze heersers die steeds meer moeite moeten doen om het begrip dat ontstaat te onderdrukken, een bij voorbaat verloren strijd.


Nuttige acties op straat kunnen uiteengeslagen worden evenals acties op het web of in real life maar eenmaal ontstaan begrip… zelfs geweld kan het niet doen verdwijnen.

Door Rediscover op 21-10-2010 om 21:50 in Gedachtekronkels 3 reactie(s) | 4575 keer bekeken

Uw commentaar

De RSS-feed van de commentaren op dit topic  

Commentaarpagina 1 van 1

Mooi verwoord Rediscover.

De illusoire veiligheid van het oordeel is blijkbaar zo onweerstaanbaar dat er geen tijd is om te wachten op inzicht.


tja, vroeger was de vernieuwer (leider!) een gast die even langs kwam en een plas liet en de sfeer verliet ...

vervolgens maakten we de organisaties en hun netwerken zo groot dat de vernieuwer een andere wijze van zich doen merken (geur) moest vertonen ...

immers de pionier werd door de memetics van de managers gehijacked en zijn ideeen werden als plagiaat ingebracht ... zonder wortelend verhaal. tja, zo komt geen enkel idee meer binnen bij wie het zo ontberen ...

dat was m.i. het idee van Pim toen hij avond aan avond vanzelf de huiskamer werd binnengeloodst met zijn “mimiek”. mensen voelden snel de kracht van zijn aanwezigheid binnen de verhalen die hij kon verknopen als verbindingsman én pionier.

niet dat al zijn ideeën mij zo aanspraken - het talent van leiderschap joeg menig carrierefreak (soms zonder het bos te zien) in de goordijnen.

crux is dat mondialisering en technocratisering de macht onder de zap-knop is komen te zitten van iedere burgerman. en de leider is dermate irritant geworden dat je gaat speuren dat je hem zelf moet zien te pareren ... Dus? de leider “plast” stroom als electriciteit die magnetiseert én en passant spiraleert (doet zelfliefhebben)


‘t is liefde die de wereld maakt, niet degene die haar regeert. Een evolutionair doel is dwingend en juicht vernieuwing enkel toe, begrijpelijk, soms wat vermoeiend maar zeker boeiend. Eenvoud van het proces is gelukkig geen beperking voor de complexiteit van het resultaat.


Commentaarpagina 1 van 1



U dient ingelogd (Login) te zijn om een opmerking te kunnen plaatsen.



Homepage