Vervolg van deel V

Van bezette natie tot wrede bezetter in nauwelijks een jaar tijd: 150.000 moorden
Nog maar nauwelijks bevrijd door de geallieerden, begint de Nederlandse regering vanaf 1946-47 een bloedige en uiterst wrede koloniale oorlog met de bezetting van Indonesië, beter bekend staand onder de politiek correcte benaming ‘politionele acties.’ De christelijke partijen, vanouds gesteld op het VOC-verleden, dringen aan op krachtdadige actie voor volk, vaderland en koningin. Premier Drees noemt de periode 1945-49 ‘vier jaar nachtmerrie.’ Tijdens zijn premierschap tonen hij en zijn partijgenoten zich tégen deze koloniale oorlog, maar om de hoogstnoodzakelijke coalitie te bewaren gedurende de wederopbouw van Nederland - waarin de christelijke partijen 41 van de 76 zetels bezetten - legt hij zich neer bij het meerderheidsbesluit van het kabinet. 

Soekarno heeft de onafhankelijkheid verklaard die door koningin Wilhelmina in haar radiotoespraak van 7 december 1943 al is beloofd. De overheid misleidt het publiek tot steun door enkel te stellen dat Nederlanders in gevaar zijn, terwijl het in werkelijkheid te doen is om een puur koloniale oorlog ter behoud van een grote inkomstenbron uit een land met een schat aan grondstoffen. Onder de angstinboezemende leuze ‘Indië verloren, rampspoed geboren’ tracht de christelijke minister president Beel het volk te doordringen van de kolonisatienoodzaak. Meer dan 120.000 militairen nemen deel, waarvan 95.000 als dienstplichtigen. Van hen komen 6150 om het leven tegenover een totaal van 150.000 burgerdoden. Duizenden dienstplichtigen, voornamelijk ‘normloze rooien’, hebben ernstig bezwaar. Deze ‘deserteurs’ veroordeelt de krijgsraad in Nederland met zware straffen tot vijf jaar opsluiting. Tegen de protestdemonstraties in Amsterdam op 22 september 1946, treedt de politie met bruut geweld op waarbij gewonden vallen en de politie een demonstrant doodschiet (Grenzeloos. De Indonesiëweigeraars). ¹

De gebruikelijke geschiedvervalsing door de overheid
In 1969 klappen KNIL-veteranen uit de school in het actualiteitenprogramma ‘Achter het nieuws.’ Zij getuigen hoe zij tijdens de bezetting van Nederlandse Indië zonder noodzaak kampongs doorzeven om ze daarna in brand te steken - kleuters ouderloos achterlatend bij hun brandende huizen - hoe het leger afschuwelijke martelingen heeft gepleegd en onschuldige slachtoffers ‘afgemaakt’ omdat men hiermee ‘verlegen’ zat en ze niet op sleeptouw kon meenemen (De Excessennota. Andere tijden. 9 april 2002). 

Hartverscheurend zijn de verhalen van de overlevenden van de massaslachting in het dorp Rawagedie (Volkskrant 09-09-08). Het bewijsmateriaal heeft de Nederlandse overheid verdonkeremaand. Al in 1947 zijn de misstanden bekend uit verslagen. Volgens de ‘Excessennota’ - ruim twintig jaar na dato opgesteld door historicus Cees Fasseur in opdracht van de overheid onder publieke druk voortkomend uit de ‘Achter het nieuws’ ontboezemingen van 1969 - executeren de KNIL militairen in Rawagedie enkel twintig personen en vallen er 150 slachtoffers. Het geweld van de soldaten zou vooral hebben plaatsgevonden ter zelfverdediging. 

Fasseur leidt momenteel in opdracht van kabinet Balkenende het onderzoek naar de Nederlandse participatie in de Irakoorlog. Onder de titel ‘Hoerstoricus’ Fasseur, voor al uw doofpotten’ beschrijft Hans Vogel verbonden aan de Leidse Universiteit, dat bij inschakeling van deze ‘nijvere, volgzame hofbiograaf’ er wel iets af te dekken moét zijn (Klokkenluider online 01-03-09). Nieuwe bewijzen over Rawagedie van Indonesische zijde komen inderdaad op een getal van 431, omgekomen door een kille massaexecutie (Groene Amsterdammer, 08-10-08). 

De Excessennota maakt enkel melding van 76 ‘geweldsexcessen’- een keurig woord voor massaslachting - terwijl extreem geweld veel vaker voor is gekomen blijkt uit steeds meer bronnen. De Nederlandse massaslachting te Rawagedie is daarvan slechts een enkel voorbeeld en komt pas in de schijnwerpers nadat de Verenigde Naties over de moordpartijen berichten. De Indonesische regering heeft er nooit werk van gemaakt teneinde eigen misdaden te verhullen (Groene Amsterdammer, 05-12-08).

Vrijbrief tot massamoord ten behoeve van ‘volk, vaderland en koningin’
Tevens heeft Fasseur onderzoek gedaan naar de barbaarse moordpartijen van Kapitein Raymond Westerling vanaf 1946 op Celebes onder vrij mandaat - met ‘bijzondere bevoegdheden’ zogezegd - van de Nederlandse regering. Terwijl de politiek correcte Fasseur enkel tot drieduizend slachtoffers komt, telt de Indonesische overheid maar liefst 40.000 vermoorden (Jalan Raya Pos). Veel straatnamen op Celebes herinneren aan dit getal. Uiteraard is ook Westerling nooit berecht. Terwijl wij ons opwinden over de barbaarse onthoofdingen door Al-Qaida strijders valt in een rapport gedateerd 1 september 1954 te lezen: 

‘In Tolo zijn zeker twintig mensen geslacht als karbouwen en hun lijken zijn in de rivier geworpen. De normale wijze van ter dood brengen was het slachtoffer op de grond leggen of vasthouden en hem de hals afsnijden met een badik, een dolkmes. In een kampong Kandjilo is een put ondekt met 80 koppen. Gister is weer een lijk in een put ontdekt.’

Westerling schiet in opdracht zonder blikken of blozen, standrechterlijk tientallen mannen van een dorp, één voor een na voorlezing van de naam, ter plekke dood, relaxed gezeten op een bistrostoel aan een klaptafeltje (VPRO Andere Tijden. ‘Celebes I’). Soms vallen er 364 slachtoffers per etmaal. Westerlings luitenant Vermeulen hangt dorpelingen met twintig tegelijk op aan de polsen om ze aan het praten te krijgen, gevolgd door fussillering. Kinderen worden omgebracht, soms doodgetrapt. Overlevenden moeten na afloop van de moordpartijen de lijken de volgende dag hebben begraven op straffe van executie (VPRO Andere Tijden. ‘Celebes II’).

Het Koninklijk Militair Indisch Leger heeft zich tijdens de politionele acties in overheidsopdracht grootschalig schuldig gemaakt aan oorlogsmisdaden op voormalige onderdanen met minstens 150.000 slachtoffers, fraai verpakt in de overheidsleuze ‘brengers van recht en veiligheid’ (waar hadden we dat meer gehoord). Er is nooit goed onderzoek verricht en, volgens traditie, blijven de verantwoordelijken buiten schot.

Een verrotte mentaliteit doorgetrokken naar het heden
In oorlogstijd zijn de situaties extreem. Dikwijls moet men kiezen uit twee kwaden en valt er niet zondermeer een schuldige aan te wijzen. Indien men zou willen erkennen, werkelijk onderzoeken, en zuivere motieven etaleert naar de bevolking, zijn de obscure bladzijden in de geschiedenis veel beter te verteren. Er is echter sprake van een mentaliteit. Een mentaliteit die helemaal is doorgetrokken naar deze tijd. Een mentaliteit van eeuwenlange geschiedvervalsing, verhulling, uitbuiting, anti-democratie, corruptie, vrijheidsberoving, volksverraad, geen verantwoordelijkheid nemen en mythevorming. Alles vanuit regentesk en elitair dédain naar het volk. 

In het CDA, waarin de gereformeerde Anti Revolutionaire Partij, de Christen Historische Unie en de Katholieke Volkspartij zijn samengegaan, zijn het a-democratische, dictatoriale gedachtengoed van Calvijn en Rome verenigd. Men spiegelt het volk de leugen van democratie voor, terwijl er in werkelijkheid sprake is van regering door het bedrijfsleven, de Mammon. Een ‘democratistisch’ schijnsysteem waarbij in samenspraak met het koningshuis, burgermeesters en hoge partijambtenaren op cruciale posities worden benoemd en de geldelite achter de schermen besluiten neemt aan borreltafels en in achterkamertjes (Elsevier, 20-03-09). 

Het is een vorm van geldnihilisme. De christelijke liefde en medemenselijkheid die men veinst is een hilarische farce (lees: ‘Macht en religie; de sublieme combinatie’). Geld lijkt de enige waarde in het leven. De heilige drie-eenheid Vader, Zoon en Heilige Geest uit het calvinisme blijkt in werkelijkheid de dekmantel te zijn voor de heilige drie-eenheid van Macht, Geld en Bezit: het eigenbelang van een zeer rijke top ten koste van de bevolking. 

Om terug te gaan naar deel V, over nazi-collaboratie Nederlandse overheid & bedrijfsleven, klik hier.

Om terug te gaan naar deel IV, over o.a. mensenslachter Colijn, klik hier.