0  1  2  3 

Participeren


Wat hebben we gedaan?
Mij is gevraagd het licht uit te doen. Echt een gevoel van trots geeft het niet, maar het sluit aan op mijn ontwikkelde vaardigheden en interesses, kortom: kwaliteiten. Hoe pak je dat aan? Hoe geef je het een goede herinnering? Waarmee kunnen de mensen de weg op?


Voor een deel vind ik dat het over mij moet gaan. Laten we wel wezen, dat valt gewoon niet te ontkennen. Als het niet over mij mag gaan, waarom word ik er dan bij betrokken? Vrij simpel dus. Voor een deel zal het gaan over het beschrijven van wat allemaal hier geweest is. Kon je verwachten! Verder wil ik zelf nog iets vernieuwend doen op deze site door 5 tips mee te geven over iets heel praktisch: vrouwelijke ejaculatie. Als laatste geef ik mensen een suggestie mee hoe al het voorgaande een betekenis zou kunnen krijgen in de toekomst. Het dankbaar proberen op te vullen van dat gat wat dreigt leeg te blijven.


Zelf voel ik behoorlijk weinig emotie bij het gegeven dat de website verdwijnt. Ik ben niet blij, verdrietig, boos, of angstig om maar wat knallers van emoties te noemen. Op dit moment heb ik andere shit aan mijn hoofd, waardoor mijn binding met deze site al wat minder werd. Ik ben zogenoemd al aan het participeren gegaan, waar ik nog voldoende op terug zal komen. Daar staat tegenover dat Anarchiel wel enkele stappen zijn geweest in mijn levenswandel. Daarom zit ik op een zaterdag dit te ejaculeren. Dit alles ter inleiding.


Een gefrustreerd mannetje
Mijn teksten zijn gewoon niet te begrijpen zonder inzicht in de met name Freudiaanse psychoanalyse. Verder gebruik ik graag een bijna ironische poëzie. Met dagelijkse situaties kan ik iets seksueels bedoelen en andersom. Dat is mijn humor een beetje. Hier steekt een coping-mechanisme achter. Ik ben emoties en behoeften gaan rationaliseren door uitdagingen in het leven en op dit moment probeer ik grote visies in emoties te gieten. Dat maakt me inhoudelijk een rock-muzikant, die zich hoopt op te laden en te ontladen op een duurzame manier voor mezelf en mijn omgeving. Zeg maar, dat wanneer je als publiek een optredentje van me meepakt, je niet het gevoel krijgt om met 140 km/u door een woonwijk te racen, een crackverslaving op te bouwen of alle seksueel overdraagbare ziektes in recordtempo te verzamelen. En dat allemaal op zo’n manier, dat ik ook nog andere dingen kan doen, die totaal niet lijken op wat een rockster in de dop zou doen. Het verschil tussen een mens-zijn en een wannabe.


Het is een energetisch spel die over zelfbeheersing gaat vooral. Ik laat de verschillen met anderen makkelijker los, ben mezelf meer gaan vertrouwen dat ik minder door wanhoop meteen all-in moet gaan op de eerste kleine kans die zich voor doet en in stilte kan ik mijn dakje van mij af genieten op de kleine momenten die zich voor doen. Daarvoor heb ik grote visies even moeten laten rusten en emoties soms ook even moeten laten voor wat ze zijn. Geen overhaaste conclusies! Zo’n grote visie was bijvoorbeeld:‘Wat nou als ik mensen zou kunnen leren om normaal te doen?’. Daarbij zag ik niet in dat het mijn eigen behoefte al helemaal niet was om zelf normaal te doen. Gevolg: ruis op de lijn en falen gegarandeerd! De emotie die bij mij veel beheersing vraagt, is angst. Onwetendheid maakt onrustig, dus wil ik weten. Maar wetendheid maakt ook onrustig, omdat de mensen om me heen ineens wat onwetender lijken. Ineens kan het voelen dat alle ogen op mij gericht zijn. Daarover kan ik nu gelukkig denken: ‘Nobody gives a fuck’.


En dan geef ik gelijk een respons op de vraag of ik ook seksueel gefrustreerd ben. Hierop kan ik alleen maar antwoorden dat ik het zowel jammer als bijzonder vind, dat het alleen maar de mannetjes waren die hiernaar vroegen. Ik bedoel: als competitor is het toch altijd geruststellend om te weten dat de ander te graag op het dotje wil? Van de dames weet ik ‘They really really don’t give a fuck’, wat vooral een kwestie van onderhandelen is. Hoe groter mijn gevoel van punani-schaarste, hoe hoger de prijs. Dat zegt de wetenschap die gaat over de verdeling van schaarse goederen: de economie.


Dus behalve dat ik dan klaarblijkelijk het vermogen maar niet bereik om een bevredigende vleesaanbieding van de markt te halen, moet ik ook nog eens gewillige mannen-anussen afwijzen. Gewoon omdat ik woest aantrekkelijk ben voor mannen die zich verbonden met mij voelen in een kleine ruimte! Het geeft verder niet, want als alles maar tot een succes zou leiden, dan raakten we allemaal verveeld. Maar het geeft een helder beeld van waar ik op dit moment sta.


Betekenis
Het open doekje… pardon boekje zegt iets over mijn kijk op de werkelijkheid. En… psychoanalytici zijn altijd in staat om bij iedereen de weerstanden te herkennen die mensen ervan weerhouden om de werkelijkheid te accepteren. Want dat is een medicijn waarin ik ben gaan geloven: het accepteren van de werkelijkheid. Na 7 jaar anarchiel kunnen we trots zeggen:“Jonguh, wat hebben we toch mooie wegen gevonden, hé, om die werkelijkheid een beetje op te zoeken?


Want ik ben hier terecht gekomen nadat ik informatie zocht over die rare strepen in de lucht die in mijn beleving ineens na het millennium bleven hangen. Daarvoor heb ik ook wel onder een wat rustigere vliegroute gewoond - kijk altijd graag naar de lucht - maar ineens vroeg ik me af waarom het kruis van Christus aan de hemelboog hing. Tegenwoordig zijn er al wat meer strepen en er is informatie genoeg over te vinden. Grappig om te melden is, dat ik nog steeds niet weet wat het nou voor strepen zijn!


Enkele mensen hebben wel een poging gewaagd om mijn leesvaardigheid ten twijfel te trekken. Dat is nogal wat… Heb je een heel verhaal over A=432hz bij elkaar verzameld, de Nazi’s erin verwerkt, een aantal lezingen voor jezelf door het land geboekt, een website opgericht en tot slot enkele composities gemaakt waarvan je hoopt dat de basistoonfrequentie het geheel nog bij elkaar houdt, begint er ineens iemand allerlei tegenstrijdigheden op te merken. Normaal ben ik vrolijk of neutraal, maar ineens ben ik dan de boeman omdat ik iemand aan het huilen breng, door kritisch te lezen. Ook het pedo-verhaal van de collega’s van Argusoog is me wat dat betreft bijgebleven. Kort samengevat: Argusoog was bewustmakende radio, totdat een man allerlei beschuldigingen begon te uiten aan het adres van de pleegouders van zijn kinderen en de kinderbescherming. Aan de hand van 1 uitzending waren er meer mensen bereid om het appeltje uit hun eigen leventje te schillen met de jeugdinstanties. Toevallig had ik die uitzending gehoord en viel het me gelijk al op, dat er behoorlijke gaten zaten in het verhaal. Het gevolg: rechtzaken wegens smaad tegen Argusoog door de satanische jeugdinstanties wegens smaad, die vervolgens niet meer uit de kosten kwamen en dus maar gestopt zijn met uitzenden. Het herkennen van het segment uit de samenleving die het succes van hun bullshit-verhaal afmeet aan de verkoop van dat verhaal, alsmede ook de groep mensen die te emotioneel zijn om moreel de grenzen te bewaken, hebben mij geleerd te participeren. Want participeren is hard werken, kan ik alvast vertellen!


Verder zijn me de leuke uitzendingen bijgebleven waarbij ik creatieve manieren heb gevonden om de holocaust te ontkennen. Voor de balans is het altijd goed, dat iemand dat op een creatieve manier doet. Dat een artikel van mij frontpage heeft gestaan op de website van de Stichting Martijn is een bijblijvertje. Ik kan gelijk mijn vrienden herkennen door te checken of ze mijn trots begrijpen. Kort samengevat ging mijn artikel erover dat je jouw menselijkheid verliest wanneer je een ander mens niet meer als mens ziet. Literatuur voor de kleine kring.


We hebben de domheid niet kunnen tegenhouden. Maar ik ben dankbaar geweest dat Anarchiel als eerste platform zich aanbood om mijn muziek, mijn creativiteit en mijn ideeën de wereld in te helpen. Als geheel maakte de site dat uniek. Had je een theorie over reptielen die Britse monarchen waren, er was kans om de frontpage te halen. Die openheid kun je dus vertrouwen, wanneer je de bullshit-filter vertrouwd. Op de bullshit-meter zullen we ongetwijfeld dezelfde score hebben gehaald als het NOS-journaal. Echter, onze bullshit was veel vermakelijker en we noemden onszelf niet professioneel. Dat zijn belangrijke verschillen.


Vrouwelijke ejaculatie
Een man een man, een woord een woord. Ik ben de tips over vrouwelijke ejaculatie nog niet tegen gekomen. In mijn eigen seksuele geschiedenis werd ik pas bij mijn laatste seksuele activiteiten geattendeerd op de mogelijkheid van vrouwelijke ejaculatie. Mijn seksuele leerproces had er heel anders uit gezien als die informatie eerder tot me was gekomen. Ik had meer kunnen experimenteren in de poging om minder te falen. Al zou ik toen ook al wel hebben gefaald door een te hoge scoringsdrift.


Het belang van vrouwelijke ejaculatie komt in mijn beleving dan toch naar voren als een ondergeschoven kindje. Daar hou ik niet van, want dat is onrecht. Is het van belang om erbij te vertellen dat het mij nog nooit is gelukt om haar fontein aan te zetten? Nah, het gaat meer om het coachen en het wijzen, denk ik. Maar in mijn analyse over de maatschappij is vertrutting in mijn optiek een uiting van seksuele frustratie van vrouwen die dus wel seksuele ervaringen hebben. Er is een bepaald type vrouw die altijd als de kippen erbij is in de groep om haantje de voorste te zijn. Ze hebben een wat hogere stem dan normaal, noemen zich vaak feministisch en bewust, hebben een partner die een gebroken lichaamshouding heeft, doen heel veel uitlatingen over de groep en de cohesie daar binnen in, maar lijken op de een of andere manier toch een plaat voor hun hoofd te hebben. Ze hebben daarentegen wel altijd een lulverhaal klaar. Meestal wordt je gevangen om samen te werken met dit soort types, wat alleen maar vermoeiend is. Op een gegeven moment denk je:‘Heb nou eens een goede beurt en val mij niet lastig’. Dat denk ik als man dan, want hun mannenhaat en wantrouwen naar de mannen toe blijkt op een gegeven moment wel. Ben je een keer in een ruimte met een wat aantrekkelijkere vrouwelijke collega, zal de doos echter door haar vertraagde reacties laten merken dat ze niet weet wat ze ervan moet vinden, dat ze jullie zo aan treft. Het zal de werksfeer daarna ook niet ten goede komen. Je kan dan op een gegeven moment denken ‘Laat je thuis nou eens een keer lekker afglijden over die lul van je’ maar dan denk ik ook alweer gelijk, dat daarvoor een penis ter grootte van ‘De Naald’ in Apeldoorn nodig zou zijn. Voor haar, schrijf ik dit. Uit liefde voor de hele mensheid.


Tip 1: Bereid haar voor. Set the mood. Haal alle afleiding uit de seksuele ruimte weg, zoals de smartphone, werk, een stapel nog te vouwen wasgoed en vervang dat door een goed gekozen muziek die het onderwerp ‘leuke avond’ behandelt, gedimd licht en nieuwe prikkelende geuren.
Tip 2: Zorg dat ze er ontspannen bij ligt. Haar ouders zouden misschien ooit een keer toeschouwer mogen worden, maar dat is eerder een truc voor gevordenen.
Tip 3: Gebruik glijmiddel en masseer haar van binnen. De buitenkant heb je natuurlijk al gemasseerd. Maar door verder te gaan dan het penetreren met je vingers alleen, dus ook het binnenste masseren, wordt er een behoorlijke lading opgebouwd daar boven in haar hersenkamertje.
Tip 4: Stimuleer haar van binnen en van buiten. Een kwestie van volhouden dus. Hier staat het valt het bij zeg maar, zoals het zetten van je kracht op de pedalen bij het fietsen. Hiervoor moet je een bepaalde gevoel en ervaring met elkaar ontwikkelen. Want in tegenstelling tot een fiets, heeft de complete psyche van de vrouw wel een behoefte tot emotionele interactie. Wat niet gaat over het in woorden brengen van gevoelens, maar eerder het elkaar aanvoelen op het gebied van intentie, nabijheid en het bij elkaar horen in het algemeen.
Tip 5: Forceer niet. Kondig het netjes aan. Focus ook niet op het fonteintje zelf. Het is de reis er naar toe, wat de meeste lol oplevert. Vraag het maar aan de Feijenoord-supporter.


Dat zijn in het heel kort de 5 tips, die de samenleving onthouden wordt.


Hoe nu verder?
Wat te doen met al deze bagage? Van een deel van de lezers, toch een doorsnee van de samenleving, kunnen we zeggen dat die de eindstreep niet zullen halen. Die wens ik veel plezier. Het andere gedeelte snapt dat ze al die kennis kwijt moeten, het liefst eerder in daad dan in woord. Iedereen heeft altijd de keuze om een agent in de zeik te zetten, maar neem je de consequentie ook voor de rekening? We hebben met elkaar heel veel nagedacht over echte vrijheid. Waaronder ook Lordonehoop, onze huistrol, waarvan ik door zijn afwezigheid vermoed dat hij al aan het doen is, wat het enige is wat ons nog rest: participeren!


We gaan met onze kennis de markt op, op zoek naar nederlagen die we kunnen accepteren. Op zoek naar overwinningen die we ook niet hadden verwacht. Maar we gaan wat doen. We beginnen een moestuintje, een kledingruil, we doen mee met buurtbijeenkomsten en elke keer als er ook maar ergens voor iedereen hapjes, koffie en thee is, dan staan wij vooraan. Want wat is die kennis waard, als we er niet mee zouden kunnen samen leven? En waar begint die samenleving? Bij jezelf, bij je voordeur, bij de buurman of vooruit: de buurvrouw. Iedereen die je tegen komt, had jezelf kunnen zijn. Zo simpel is dat.


Want ook al hebben de illuminati de overhand en zullen wij nooit worden uitgenodigd op een Bilderberg-conferentie, op het moment dat we samen in de neerstortende torens zitten, is het dan niet heerlijk om elkaar aan te kijken en te zien dat het wel prima is zo? Dat bedoel ik.


Dus… succes!

Door De Boogie Man op 30-05-2015 om 11:43 in Actualiteiten 12 reactie(s) | 206 keer bekeken

Uw commentaar

De RSS-feed van de commentaren op dit topic  



Homepage